emailem_z_lasu

Puszczam wodze fantazji - internet

2012-01-22T11:44:00.000+01:00

Mówi się, że gdyby postawić inżyniera leśnictwa wśród innych inżynierów (elektroników, architektów etc.) to tak jakby wśród sędziów sądu najwyższego postawić sędziego... piłkarskiego. Umniejszony tym stereotypem nie poddam się jednak zniechęceniu i postaram się puścić tytułowe wodze fantazji w temacie technicznym, a konkretnie - internetowym.

Pamiętam swoje pierwsze w życiu podłączenia do internetu. Modem na linii telefonicznej, wdzwanianie się na numer dostępowy i jak najszybsze załatwienie tego co do załatwienia, bo COŚ MNIE ZAATAKUJE. Potem te lęki jakby malały, aż wybuchły serwisy typu facebook i pojawiły się kolejne o zagrożoną prywatność. Nie publikuj zdjęcia, bo cie rozpoznają, nie pisz gdzie pracujesz, gdzie mieszkasz itp.
No ale dlaczego?
Czy po ulicy chodzę w masce? Czy poznając nowych ludzi podaję zmyślone imię i nazwisko? Czy na wizytówce mam fałszywy numer telefonu? Oczywiście nie.
Problem polega na tym, że ja owszem nie maskuję się, gdyż nie mam złych zamiarów, ale ktoś kto je ma/może mieć - to już owszem. Nie ma więc równoważnej wymiany danych. Domniemany złoczyńca zna mnie, ale ja nie znam jego.

Tu dochodzimy do puszczenia wodzy fantazji.

Marzy mi się sieć zabezpieczona. Nie ma ona zastąpić tej aktualnej, ma być obok. Poświęcam tę mityczną prywatność na rzecz bezpieczeństwa. Loguję się za pomocą certyfikatu, który jest tylko mój i potwierdza, że ja, to ja. Loguję się nim do serwisów, podpisuję nim maile, uwierzytelniam się w komunikatorach. I w każdej chwili mogę sprawdzić z kim rozmawiam, kto wysłał mi maila, kto nazwał mnie idiotą na forum lub napisał miły komentarz na blogu.
Certyfikat powiązany jest z internetową skarbonką, małym kontem, na które przelewam drobne sumy do płacenia za usługi w sieci. Chcę piosenkę? Proszę bardzo, klikam pobierz, certyfikat potwierdza zakup i wydaje dyspozycje przelania sumy. Chce facebooka bez kradnących dane aplikacji i reklam? Proszę bardzo, opłacam abonament za czysty, bezreklamowy serwis.
W tej izolowanej sieci czuję się bezpiecznie. Kupuję bezpiecznie, wiem z kim się kontaktuję i w każdej chwili mogę ją opuścić. Strony, które odwiedzam mają także certyfikaty potwierdzające przez kogo są prowadzone, jeżeli nie - nie wchodzę na nie.

Utopia? Może. Ale to własnie obraz sieci, w której ja czułbym sie spokojniej. Większa odpowiedzialność za słowa zbliżyłaby (może) poziom sieciowych dyskusji do tych prowadzonych realnie. Skończyłyby sie tłumaczenia, ze ktoś się pod kogoś podszył.

Jednak podstawową zasadą byłaby dobrowolność takiego rozwiązania. A jeszcze wewnątrz niego mozliwość wyboru internetu płatnego w wersji bezreklamowej i "darmowego", czyli opłaconego przez reklamodawców.

No i tyle.

Książki do końca 2011

2012-01-16T23:05:00.000+01:00

Nadrabianie zaległości.
Od października do końca roku kupiłem, dostałem etc.

Teranezja Egan Greg
Lodowy smok Martin George R. R.
Taniec ze smokami Martin George R. R.
Dusza do wynajęcia Antologia
K jak kosmos Bradbury Ray
Podróż na księżyc Antologia
Wędrowiec Leiber Fritz
Wesele stu tysięcy barbarzyńców do Tojal Altino
Requiem dla lalek Zbierzchowski Cezary
Most nad Otchłanią Lewandowski Konrad T.
Wir Watts Peter
Nocna zmiana King Stephen
Król Bólu Dukaj Jacek
Związek żydowskich policjantów Chabon Michael
Głos Lema Antologia
Teoria diabła i inne spekulacje Cyran Janusz
Tak jest dobrze Twardoch Szczepan

Kryzys

2011-12-15T00:07:00.001+01:00

Zastanawiam się (starając się odnajdywać okruchy dobrego w złym), czy ten kryzys nie przywoła choć na chwilę owych mitycznych lepszych czasów, co to już były i miały nie wrócić.
Pamiętam jak za schyłkowej komuny polowało się na książki. Każda niemalże była wydarzeniem. Czy nie raz w dyskusjach nie przywoływaliśmy tych emocji, które towarzyszyły nam w polowaniach na nowe tytuły? Czy nie tęskniliśmy za czasami sprzed zalewu setek tytułów w kolorowych okładkach?
Mam wrażenie, że koło czasu się obraca i w pewnym stopniu czeka nas powtórka.
Znowu będziemy polować na tytuły. Wydawnictwa obcinają listy zapowiedzi. Z tego co zostaje, mało co wzbudza zainteresowanie. No chyba, że jest się fanem paranormali.
Może wzrosnąć rola Nowej Fantastyki w przybliżaniu rzeczy wartościowych. Szkoda, że F&SF zaliczył takiego doła. Mógł stać się najważniejszym graczem na fantastycznym rynku.

A to, czego jestem pewien, to nadrobienie czytelniczych zaległości. Skoro nie widać perspektyw na dostęp do rzeczy nowych.

Książki VII i VIII i dalej... 2011

2011-11-15T22:50:00.002+01:00

Zauważyłem własnie nieopublikowany post. Publikuję więc, kończąc go nieprzywoicie skrótowo. Jakoś nie mam siły na wklejanie obrazków...

Oj zaszalałem wakacyjnie. Budżet cierpi, półki cierpią i ja cierpię jak widzę jak one cierpią.
Pierwsze szaleństwo: antykwaryczne. Bo czyż można się oprzeć pokusie książek za 1 lub 2 złote? Później wyłowiłem coś z hipermarketowego kosza

Adam Hollanek "Zbrodnia wielkiego człowieka"
Za czasów "starej" Fantastyki nie cierpiałem wstępniaków AH. Właściwie nie wiem dlaczego. Książkę wypatrzywszy w koszu z kryminałami jednak wziąłem. Bardzo fajne ilustracje Andrzeja Brzezińskiego miały w tym swój udział.

Władysław Reymont "Wampir"
A to mam zamiar podsunąć małżonce, która jest po lekturze cyklu-którego-tytułu-nie-wolno-wymieniać.

Krzysztof Boruń "Ósmy krąg piekieł"
Ktoś (chyba Agrafek?) był bardzo zdziwiony, że nie czytywałem Borunia i Trepki. Może się to zmieni?

Grzegorz Drukarczyk "Zabijcie odkupiciela"
Nic o ksiażce nie wiem, ale leżała samotnie wśród romansideł w marketowym koszu w Jeleniej Górze i oddala się za jedyne 9.90zł, no to skorzystałem. Ale czy przeczytam?
Czy jestem nałogowcem?

Paweł Matuszek "Kamienna ćma"
Książkę wygrałem w konkursie redakcji F&Sf na fantastyczny limeryk. Bardzo się z tego cieszyłem, aż usłyszałem, że podobno na Krakonie autor powiedział, iż nikt jej nie zrozumie, gdyż nikt nie czyta w Polsce książek, do których tam nawiązuje. To mnie trochę przeraża w kontekście mojego poprzedniego wpisu na blogu...

Pozostałe lipcowe nabytki to....

Miasta pod Skałą Huberath Marek S.
Wizje alternatywne 5 Antologia
Kantyczka dla Leibowitza Miller Walter M.
Rycerz spod ciemnej gwiazdy White T. H.
Świeca na wietrze White T. H.
Księga Merlina White T. H.

Sierpniowe:

W hołdzie królowi Antologia
LonNiedyn Miéville China
Uczta dla wron. Sieć spisków Martin George R. R.
Uczta dla wron. Cienie śmierci Martin George R. R.

Wrześniowe:

Wielki Guslar i okolice Bułyczow Kir (-ył)
Cieplarnia Aldiss Brian W.
Czarny olbrzym Bilenkin Dymitrij
Stos kłopotów Kuttner Henry
Twonk ¤ opowiadania Kuttner Henry
Zabawki diabła Kańtoch Anna

nieciekawość

2011-11-15T22:25:00.000+01:00

Nie dość, że dawno niczego nie piszę, to jeszcze myśli mam czarne jak sadza w piecu po miesiącu sezonu grzewczego.
Wiruje mi ostatnio po głowie w kółko jedno pytanie: czy nie posiadanie ciekawej historii do opowiedzenia czyni człowieka gorszym? Wyobraź sobie, że nie przytrafia ci się nic ciekawego. Spotykasz znajomych i po prostu nie masz o czym opowiadać. Nie następuje wymiana doświadczeń, żadne informacje od ciebie nie ubogacają twoich rozmówców. Nic się nie dzieje. Nuda.
Na ile takie nie-natrafianie na ciekawe momenty w życiu jest splotem przypadków, a na ile (nieświadomym) wybieraniem takiej, a nie innej drogi przez życie?

W maju wybieram się do Kaliforni.

Świadoma niepamięć

2011-09-26T23:52:00.001+02:00

To wydało mi się dziwne na pierwszy rzut oka: ucieszyłem się, gdy przypomniałem sobie niedawno o KTLu. Właściwie to on sam o sobie przypomniał na twarzksiążce. Ale to nie o nim ma być wpis. Rzeczony autor służy tu tylko za przykład.
Więc ucieszyłem się, gdy sobie o nim przypomniałem, bo jednocześnie dotarło do mnie, że udało mi się na długo o nim zapomnieć. Gdy zacząłem myśleć o tym, zaraz na wierzch wyleźli inni zapomniani: osakana, Jarek Kaczyński oraz wydarzenia jak katastrofa smoleńska czy zakończony totalną klapą występ na dniach kultury angielskiej w liceum.
Wszystkie te traumy udaje mi się zapominać, co mnie cieszy. Cieszy mnie też to, że nie jest to zapomnienie totalne. Gdyby takie było, nie miałbym z tego zapomnienia żadnej radości.

To mój pierwszy post z htc

Charles Stross "Szklany dom"

2011-08-25T21:13:00.002+02:00

Miałem wielki smak na tę książkę. Smaku narobiło mi "Acceerando" oczywiście. Oczekiwałem fantastyki postludzkiej i ją dostałem. Tylko, że to co było świeże w poprzedniej książce, tu zeszło na plan dalszy.
Stross w nakreśloną wcześniej wizję rozwoju (?) ludzkości wpisuje tutaj konkretną intrygę. Tylko, że ona wcale nie zachwyca.

Rozczarowuje zwłaszcza zakończenie. Spada na czytelnika nagle, jakby autorowi zabrakło sił na dalsze pisanie. W zasadzie jest ono opowiedziane czytelnikowi, a nie dane do przeżycia wraz z bohaterami. To dziwi, zwłaszcza w kontekście pewnych wcześniejszych dłużyzn (w opisie świata szklanego domu). W trakcie czytania, widząc zbliżający sie koniec zadrukowanych stron, zastanawiałem się: jak on to rozwiąże na kliku kartkach? Rozwiązał fatalnie.
Dodatkowo kompletnie nie przekonuje mnie psychologia postaci. Złoczyńcy YFH jacyś tacy niestraszni, trudno też uwierzyć, że utrzymywali kilkaset osób w ryzach we trójkę. No wiem, multiplikowali się. Jednak skoro mogli to robić, to równie dobrze mogli powielić się tyle razy by skutecznie inwigilować wszystkich obywateli swojego ustroju. Tego jednak nie robili.
Główny bohater/ka zachowuje się dziwnie, ale to nic w porównaniu z dziwnością jej partnerki/a, które jest dość mętnie tłumaczone. Czytając nie czuje się, z czego wypływają, jakie jest źródło działań, decyzji, zachowań. Być może jest to efekt ich ludzkiej odmienności od czytelnika.
To czego Stross nie rozegrał też do końca, to spojrzenie w krzywym zwierciadle na nasze czasy, w które w ustroju YFH wrzuceni są bohaterowie. Dałoby się z tego wycisnąć więcej niż tylko krytykę braku równouprawnienia kobiet i mężczyzn, czy odmienności seksualnej.

Powieścią jestem zawiedziony, oczekiwałem "czegoś więcej". "Accelerando" to obiecywało. Wydaje mi się jednak, że o ile tam autor miał frajdę w przeprowadzonej konstrukcji wizji przyszłości, o tyle w "Szklanym domu" postanowił po prostu od nakreślonej wcześniej wizji odciąć kupon umieszczając w niej sensacyjną fabułę. Chciał zapewne przy tej okazji opowiedzieć coś nowego o swoim świecie (transseksualne przesiadki i ich wpływ na osobowość, na przykład) jednak wypadło to nieprzekonywająco. Mnie.

Nie mogę się zdecydować

2011-08-11T00:00:00.000+02:00

Wkurzam się sam na siebie. Jestem niestały w literackich uczuciach. Albo nie potrafię powiedzieć, co mnie właściwie w książce kręci, a co nie. Albo ulegam wpływom otoczenia. Albo osądzam książkę po konkretnym odbiorze, zrozumiałem - jest dobra, nie zrozumiałem - do bani.
Plączę się w zeznaniach i nie mogę z tym dojść do ładu. Dopiero co napisałem, jak to nie trafia do mnie proza Harrisona (ale nie Harrego, ten swego czasu, jakieś 20 lat temu, trafiał całkiem nieźle). A zaraz potem sięgam po Dicka i pochłaniam "Trzy stygmaty Palmera Eldritcha" z nie mniejszymi wypiekami na twarzy niż (też) 20 lat temu.

W prywatnej rozmowie Agrafek powiedział, że to może kwestia wyczucia prawdziwego szaleństwa pisarza. Dick był wariatem i to się udziela jego książkom. Harrison, choć w pewnym stopniu do Dicka podobny, nie ma nawet ułamka tej siły, która bije z Filipowych powieści. Choć może jeszcze w "Świetle" czułem szaleństwo, głównie w motywie Schrandera. "Nova Swing" wydaje mi się pustą skorupą. Powtarzam się - ta powieść donikąd nie zmierza. Bohaterowie kręcą się nie wiedząc co ze sobą począć. Chce się nimi potrząsnąć i wrzasnąć im w ucho: "otrząśnijcie sie kurwa żesz wasza mać!" Taki był zamysł autora? Chciał pokazać, że człowiek zawsze zostanie tylko człowiekiem? W zasadzie nudnym, przewidywalnym stworzeniem powtarzającym w kółko te same schematy zachowań? "Ludzie się nie zmieniają" mawiał House. To samo mówi Harrison?
Może więc należą mu się oklaski, a nie marudzenie? Może chciał mnie, czytelnika wkurzyć? W takim razie, to wspaniałe dzieło byłoby!

Ale w sumie nie o tym chciałem pisać (jakże to wspaniały przykład Agrafku na moja dyscyplinę myśli w pisaniu...).
Nie mogę się zdecydować. Piszę pewne opowiadanie, mniejsza z tym o czym. Piszę i kasuję kolejne zdania, bo okazuje się, że tkwi we mnie przemożna chęć, potrzeba, by każde z nich oprócz popychania akcji do przodu, niosło ze sobą jakieś znaczenie. By zapisane słowa, te magiczne, abstrakcyjne czarne zawijasy na białym tle dawały kopa myślom. By udało się w nie zakląć COŚ WIĘCEJ. Czuję, że gdyby mi się to udało, byłbym bardzo... spełniony. Gdyby to było jeszcze czytelne dla innych...
Dwa lata temu popełniłem tu wpis "Rozmyślania na początek urlopu" w którym - jak mi się zdawało - posłużyłem się genialnym przykładem, fantastycznym grande finale wpisu, takim, że proszę wstać! I się okazało, że nikt tego nie zauważył. Coś co miało znaczenie dla mnie, było czytelnym, idealnym podsumowaniem treści całego wpisu, nie zagrało w innych mózgach.
Uświadamia mi to, jak trudnym zadaniem jest pisanie (z) symbolami, odwołania do pewnej przestrzeni domysłu, wrażenia.
Pytanie - po co więc we mnie ta chęć pisania w ten sposób?

Czyżby tylko dla własnej przyjemności?

Jednak nie dla mnie

2011-08-04T23:29:00.001+02:00

Przetacza się własnie przez polskofantastyczną internetosferę dyskusja. Strach do niej dołączać, bo nie byle kto nastawiał w niej zdań. Walewski, Zimniak, Podrzucki, Majka, nosiwoda, Ziuta... Ho ho, strach się odzywać w tym gronie. Ale zbiegło się to z moim prywatnym bólem po przeczytaniu "Nova Swing" Harrisona, i pozwalam sobie dorzucić kilka zdań od siebie. U siebie, może nikt nie zauważy.

Nie dałem rady tej książce. Czytałem ją ponad miesiąc, męcząc się z każdą stroną. Pod koniec nieco przyspieszyłem, oczekując olśnienia. Ostatnie strony przewracałem z nadzieją na błysk światła, na nagłe ułożenie się elementów układanki.
Nic takiego nie nastąpiło.
Ja jej po prostu nie zrozumiałem. Chyba. Bo może jednak ona jest o niczym. Ale pewnie nie. Wiec to ja jej nie zrozumiałem. Skoro cały świat zachwyca, tak mi mówią różne strony z internetów, to dlaczego mnie nie zachwyca?
Rzucam się więc w wir poszukiwania sensu tej powieści. Niechże dojrzę, czego nie zrozumiałem. Z trudem, ale jednak, czytam recenzję red. Clute. I widzę, że chyba nic nie przegapiłem z sensu książki. Tylko, że pomysł mnie nie porywa. Obawiam się, że nie jestem w targecie.

Kiedy sięgam po książkę, chcę wejść w inny świat. Chcę opowieści i chcę zadziwienia. Ale takiego zadziwienia które raczej powinno graniczyć z zauroczeniem wyobraźnią (bądź wiedzą) autora a nie z CJK czy AOC (co jest, kurwa? oraz ale ossso chooozi?).
Stwierdzam, że nie bawi mnie żonglerka symbolami. Nie bawi mnie pogoń za znaczeniami przemyślnie ukrytymi w tekście. Obawiam się, że nie mam już w życiu czasu na zgłębienie całego dorobku literackiego ludzkości by w lot wychwytywać wszelkie odwołania i odniesienia do wszelkich możliwych powieści, które autor zna i postanowił wpleść w swoja fabułę odwołania do nich. Ja jestem leśnikiem, nie literaturoznawcą. Książki pisane dla znawców literatury chyba muszę sobie podarować. Bo skoro dobrze zrozumieć pewne książki może tylko ktoś w tym kierunku wykształcony... to mi szkoda na nie czasu. Napisała zresztą to sama redakcja F&SF na facbooku:

dwójka naszych krytyków ma doktoraty, jeden habilitację, a jeden jest w trakcie pisania doktoratu - a to wszystko z literatury, więc siłą rzeczy są to ludzie kompetentni, którzy nie tyle "wiedzą lepiej", ile więcej o literaturze, ponieważ badają ją wytworzonymi do tego rozmaitymi narzędziami

Ja przychylę się raczej do zdania nosiwody.

można być ambitnym i czytelnym (czytalnym). To, że niektórzy ambitni przestają być czytalni, a czytalni często nie są ambitni – no cóż, trudno. Prawdziwym Mistrzem wg mnie będzie ten albo ta, komu uda się połączyć te dwie cechy – a nie ten, który swą ambicję postawi na piedestale i „łamaniem schematów literackich” doprowadzi do wielkiego WTF czytelnika. Powieści bowiem – wciąż moim zdaniem – są zasadniczo pisane dla czytelników, a nie dla krytyków

Co ciekawe nie mam takiego problemu z coraz rzadziej występującą SCIENCE fiction. Przeczytana na początku roku trylogia Wawrzyńca Podrzuckiego też wymagała pewnego wysiłku intelektualnego, gdyż w trakcie lektury czułem, że nie jest to wizja świata w typie "a teraz wymyśle sobie cośtam". Świat Yggdrasil powstał na solidnej podstawie wiedzy autora i jej logicznego rozwinięcia w zadanej fabularnie sytuacji.
Długo bałem się prozy Dukaja, zewsząd słysząc jaka to ona trudna. "Lód" przeczytałem jednak z przyjemnością: bez bólu zmęczenia wyczerpującym wysiłkiem, raczej z satysfakcją jaką daje ból mięśnia po dobrym treningu. Bo ta powieść też jest LOGICZNA.
Teraz strzelę trochę na oślep (bo nie wszystkie z wymienionych w następnym zdaniu książek czytałem) mając jednak wrażenie, ze w miarę celnie. Powieści takie jak: Trojka, Viriconium, Atrament, Welin, Światło, Nova Swing są chyba bliższe poezji. Rządzą się pewnie jakąś logiką, ale czy nie jest to logika bliższa logice snu? One chyba nie mają opowiedzieć historii, one mają wywołać we mnie wrażenie, stan emocjonalny. A mnie to nie rusza. Nie wiem co musiałbym ze sobą zrobić. Przebudować osobowość? Cofnąć czas, by zmienić doświadczenia życiowe, które uczyniły mnie tym kim jestem?
Napisałem redakcji F&SF na fejsbooku jeszcze w trakcie lektury Nova Swing

Piszcie o tej powieści i innych nietrafiających do serc polskich fantastów. Taka Wasza rola. Ja kiedyś nie ruszyłbym whisky. Aż przypadkiem trafiłem na degustację połączoną z opowieścią o jej historii i dokładnym "szkoleniem" jak ją smakować. Wręcz którą częścią języka poczuć który jej składnik. Jak je rozpoznać. Okazało się, że z pozycji "pali w gębie, ble niedobre" wskoczyła na pozycję ulubionego trunku. Ale do tego trzeba nauczyciela. Kiedyś była nim "Fantastyka". Teraz to Wy macie potencjał na pokazywanie nowego.

i się z tego nie wycofuję. Trzeba o tych powieściach pisać, bo stanowią jakiś nurt fantastyki. Ale ja mimo wszystko nie będę się chyba w nim zanurzać. Zdecydowanie wolę zanurzyć się na dno oceanu z Wattsem. Bardzo zdecydowanie.

Bardzo starałem się by ten wpis nie był recenzją ani polecanką, w związku z czym mogę chyba smialo napisać, że żadna ksiązka nie ucierpiała w wyniku powstania tego wpisu.

Zapomniana funkcja

2011-07-10T15:31:00.001+02:00

Szlag mnie trafia. Zbliża się kolejny termin wymiany telefonu komórkowego i w ofercie naszego pracowego operatora na literkę T znalazły się dwie grupy telefonów: te same co 1,5 roku temu oraz smartfony różnej maści.
Nasz operator, pomimo szerokiej współpracy z Lasami Państwowymi traktuje nas jednak jak każda inną firmę i nie przygotowuje specjalnej oferty modeli telefonów. Sytuacja robi sie dziwna i nieciekawa, gdyż oferowane aparaty po prostu nie mają zasięgu w lesie.

To chyba szerszy problem. Nadziałem się na niego gdy zaprotestowałem kiedyś na forum wydawnictwa Solaris przeciwko tylko sieciowej dystrybucji książki Grega Egana "Teranezja". Ofuknięto mnie tam, że dla "ostatniego człowieka bez internetu w Polsce" nie ma co zmieniać zasad sprzedaży tego tytułu. Siedzisz na zadupiu to bądź cicho, życie toczy się w miastach.
I tak samo jest z telefonami. Próbowałem znaleźć testy nowych telefonów, w których badano by ich moc odbiornika, jak radzą sobie poza upstrzonym nadajnikami terenem miejskim. Nie znalazłem.
A zasięgi telefonów są z roku na rok coraz gorsze. Kilku znajomych terenowców korzysta ciągle z Nokii 3510 sprzed kilku lat, gdyż jako jedyna ma zasięg w lesie. Nowe telefony z kolejnych wymian oddają dzieciom.

W tym roku w ofercie pojawił się Samsung Solid. Telefon w teren. Z uszczelką, wodo i kurzo odporny. Z latarką, wzmocniona obudowa. Co z tego skoro po wyjściu z budynku, w którym znajduje się repeater sygnału, stracił zasięg. HTC Desire miał lepszy.

Generalnie podoba mi się rozwój urządzeń mobilnych. W testowanym HTC się zakochałem, toż to fantastyka w czystej postaci. Komputer w kieszeni! Nawet Funky Koval takiego nie miał!
Szkoda tylko, że telefon zapomina o swojej podstawowej funkcji: wykonywaniu i odbieraniu połączeń głosowych. Bo tak naprawdę jego fajność z bycia komputerem wynika z tego, że jest telefonem, który zawsze mam przy sobie, a na dodatek - komputerem. Nie odczuwam tej potrzeby w odwrotnej kolejności: posiadania w kieszeni komputera, który tez czasami zadziała jako telefon.

No ale ja jestem ze wsi. Może się po prostu nie znam.

Dusza, czyli nie ja

2011-07-10T14:43:00.000+02:00

Nie będę ukrywać, iż boję się końca. Różne zdrowotne zawirowania sprawiają, że choć tego nie chcę, myślę o nim coraz częściej. Te same zdrowotne kłopoty doprowadziły także do pewnych obserwacji, z których wyciągnąłem wnioski.
Określam siebie jako człowieka wierzącego, ale z problemami z wiarą. Wierzę więc w duszę nieśmiertelną oraz w to, że coś nas czeka po śmierci. Pomimo tego, do tej pory moim największym lękiem była nicość. Tak, wiem, że inne religie wręcz do tej nicości, niebytu, nirwany dążą. Mnie to przeraża. I nawet logiczne rozumowanie, że skoro mnie nie będzie, to nie będzie i nie będę o tym wiedział, więc nie ma problemu, nie ma czego się bać - jakoś mnie nie przekonywały. Może to sprawiło zbyt wczesne oglądanie Odysei 2001 i wyłączania HALa? To świadome gaśnięcie świadomości. Zdawanie sobie sprawy z odchodzenia w nicość. Ten paroksyzm strachu będący zwieńczeniem całego życia.

Użyłem w powyższym akapicie czasu przeszłego, bo teraz przeraża mnie już coś innego.
Do swoich przeżyć zdrowotnych dorzucam jeszcze lekturę "Ślepowidzenia", seanse "Housa", kilka artykułów z Wiedzy i Życia czytanych na przestrzeni lat, pobyt na oddziale neurologii, kilka przyjmowanych leków.

Co to jest "ja"? Czy to o czym myślę, myśląc "ja" jest tożsame z duszą?Czy dusza jest jakkolwiek połączona ze świadomością? Zadaję sobie to pytanie i odpowiedzi, które mi przychodzą na myśl przerażają mnie.

"Ja" to nie tylko świadomość. To także wybory których dokonuję. Decyduję co dobre, a co złe i wybieram. To ja wybieram. Tylko, że tymi wyborami można kierować, w sposób bardzo daleki od duchowości. Można zmniejszyć skłonność do wybuchów gniewu za pomocą leków. A gniew - to grzech, to wybór zła. Skoro można więc skłonność do grzechu opanować innymi metodami niż "wolną wolą", to czym ona jest?
Bycie złym lub dobrym może też zależeć od naszego stanu zdrowia. Wylew, guz w mózgu mogą nas zmienić. Nie zmieniamy się sami, to nie nasza praca nad sobą, nie uparte dążenie do "dobra". Możemy stać się lepsi, lub gorsi, z całkiem zewnętrznych, niezależnych od naszego "ja" przyczyn.
Skoro więc wybory których dokonuję (i za które mam być sądzony i nagradzany) nie zawsze zależą ode mnie, to dlaczego mam za nie ponosić karę lub dostawać nagrodę? Skoro te wybory sprowadzają się do fizycznego stanu mojego mózgu, to dlaczego ta biedna dusza, która przecież nie jest ciałem, ma być za nie sądzona? Coś mi tutaj nie pasuje.

Boję się więc tego, że dusza to nie ja. "Ja" będące stanem powiązań pomiędzy neuronami zginie razem z nimi. Będzie zanikać przewodzenie i gasnąć będę jak ten HAL. A to co zostanie i pójdzie gdzieś tam, ku wiecznej szczęśliwości, to już nie ja.
Właśnie - tam ma być niezakłócone niczym szczęście. Czy jest ono możliwe, jeżeli pamiętałbym, że na tym świecie zostają moje dzieci ze swoimi problemami? (przecież na pewno będą jakieś mieć). To niebo, wieczne szczęście coraz bardziej wydaje mi się być absolutnie nieludzkie.
Więc może i dobrze, że ja odejdę i nie stanę się obojętnym na wszystko, wiecznie szczęśliwym bytem.

Oczywiście w grę wchodzi jeszcze opcja, iż żadnej szczęśliwości nie dostąpię. Ten wpis też raczej przybliża mnie ku piekłu niż niebu. Ale to całkiem inna bajka...

Książki VI 2011

2011-07-03T11:57:00.005+02:00

W czerwcu był Dzień Taty, był więc nieoczekiwany prezent, doszły książki z taniej w Warszawie od kolegi nosiwody, którego znam z internetu, były też normalne zakupy.

William Gibson "Wszystkie jutra"
Kolega nosiwoda zadzwonił i powiedział, że jest owa książka, za 10 zł. Wziąłem sądząc, że gdy na półkach księgarń króluje nowe wydanie, na allegro łatwo trafi się część 1 i 2 owej "Trylogii mostu". Łatwo i tanio. Na razie ani jedno, ani drugie... Poczekamy.

Antologia "Elektryzujące opowieści"
Też od nosiwody. Zarekomendował, to wziąłem. I patrząc na listę autorów chyba nie będę żałować: King, Chabon, Link, Ellison, Gaiman...

George R.R. Martin "Nawałnica mieczy" tom 1 i 2
Pisałem w liście książek majowych jaka zabawna powstała sytuacja: ja obejrzałem serial, ale to małżonka wciągnęła się w literacki pierwowzór. Zakup z Madbooksa.

Bernard Cornwell "Nieprzyjaciel Boga" i "Excalibur"
Od córek na dzień taty dostałem slicznego kwiatka z cukierków, a od żony zupełnie niespodziewanie w taniej ksiązce na Jezuickiej w Bydgoszczy dwa tomy trylogii arturiańskiej. Serdecznie dziękuję! Nie pozostałem jej dłuzny i wyszukałem coś takiego, co widnieje poniżej...

Catherine Webb "Zadziwiające i niezwykłe przygody Horacego Lyle'a"
Mam zamiar też się skusić na lekturę.

Fantasy & Science Fiction Wiosna 2011
Udało się zniwelować opóźnienie i numer dotarł wiosną. A we wnętrzu zapowiada się smakowita lektura. Zabieram na wakacje.

Książki V 2011

2011-06-26T23:19:00.001+02:00

W maju opadły mnie książki ze wszech stron: wygrałem, dostałem, wylicytowałem i kupiłem: tanio i normalnie. Przeraża mnie rozrost biblioteczki. A właściwie to przeraża mnie stosunek przeczytanych do nieprzeczytanych...

Krzysztof Piskorski "Krawędź czasu"
Książkę wygrałem w minikonkursie literackim portalu Katedra, z czego jestem bardzo dumny. Książka ta jest... ładna. Tyle na razie mogę o niej powiedzieć.

Dariusz Domagalski "Gniewny pomruk burzy"
Obiecałem kiedyś autorowi, że jego książki kupię i, choć nasze drogi się rozeszły, trwam w tym postanowieniu. Niestety już wiem, że aby przeczytać widoczny tu tom trzeci, będę musiał jeszcze raz przeczytać pierwszy - nie pozostawił śladu w pamięci.

Jeff VanderMeer "Finch"
Wygrana w konkursie portalu Fantasta. Nadal wielka niewiadoma. To już trzecia książka autora, którą mam, a która jest w stanie "nieprzeczytana'. A jeśli okażę się niekompatybilny z wyobraźnia autora? (tak jak ma to miejsce w przypadku M. Johna Harrisona wydawanego w tej samej serii?)

Alastair Reynolds"Diamentowe psy. Turkusowe dni"
Książkę wygrał kolega nosiwoda, którego znam z internetu, i... podarował mi ją. Bardzo się z tego powodu cieszę i bardzo koledze dziękuję. Sława i chwała!
Tylko, że na półce czekają dwie wcześniejsze powieści Reynoldsa...

Seria Stało Się Jutro: "Elektronowy miś" i "Szansa geniuszu"
Wylicytowane na allegro. Jeden z tomików tej serii był moją pierwszą, kupioną osobiście i za własne kieszonkowe, książką SF. Mam więc do niej sentyment i sukcesywnie dążę do skompletowania całości. Brakują mi 2 tomy jeszcze.

Piotr Rogoża "Po spirali"
Zakup tanioksiążkowy. Opowiadania Rogoży na kolana mnie nie powalały, ale jest w nich coś pociągającego. To chyba dająca się tam wyczytać radość autora z tworzenia.

George R.R. Martin "Starcie królów"
Kupione małżonce. Dziwna sytuacja wyszła: zaczął się serial, który ja obejrzałem nie czytając uprzednio książki. Żona zaczęła czytać książkę równo z rozpoczęciem serialu, którego nie oglądała...
Tom 1 kupiłem kiedyś okazyjnie podczas likwidacji salonu Kolportera. Ten, oczywiście w Madbooksie.

Słowo na niedzielę.

2011-06-26T11:26:00.001+02:00

Czasami zdarza się tak, że oddalone od siebie głowy myślą równolegle. W tym przypadku jedna z tych głów ma talent i chęć do pisania, druga nie. Ta druga to moja, a ta pierwsza Agrafka. Popełnił on niedawno ten wpis >>klik klik<< w którym czytamy:

Tak naprawdę era informacji nie polega, jak sądzę, na naszym powszechnym do informacji dostępie, to za mało. Sednem jest nasza powszechna dostępność do stawania się źródłem informacji, ale przede wszystkim nasza potrzeba, by się takim źródłem stawać, czy ktoś z niej korzysta, czy nie. Informuję, więc jestem.

Na pewno nie ubrałem sobie tego tak ładnie w słowa, ale pomyślałem coś podobnego. A zaraz za tym poszła konstatacja, że to potrzeba totalnie złudna. Wytworzona sztucznie. Przecież nie cierpiałem na brak kontaktów międzyludzkich przed erą internetu, fejsbooka.
Mam wrażenie, że spełnił on już swoją rolę - znalazłem osoby o pokrewnych zainteresowaniach, czasami zatrważająco zbieżne w tym co lubią, czasami pociągająco odmienne w podejściu do świata. I to chyba wystarczy.
Niezmierzone przestrzenie internetu nie muszą wiedzieć o moim stanie zdrowia, smaku karkówki, kolorze liści na drzewie. Bo i po co?
Gdy zacząć drapać w tym wszystkim, by dodrapać się motywów pierwotnych, trafiam w pustkę. Po co chcę informować o dobrej muzyce? Żeby inni posłuchali? Żeby im się też spodobało? Pewnie tak. Ale do czego jest to mi potrzebne? Czy nie chodzi tylko i wyłącznie o tworzenie wizerunku siebie? "O draken to gość, który zna się na muzyce, polecił mi fajną kapelę." No ale kurde, co z tego? Nie znajduję pierwotnej przyczyny...

Jeśli chodzi o forum fantastyczne - nie znajduję w sobie siły i umiejętności do pisania o książkach. Mogę o nich porozmawiać, ale i tak zacząć musi ktoś inny. Nie umiem stawiać tez, odnajdywać tropów. Poza tym - przecież tyle lat czytałem książki, nie czując potrzeby obszernego się o nich wypowiadania. To kolejna sztuczna potrzeba wygenerowana byciem w społeczności internetowej o podobnych zainteresowaniach.

Dodając do tego fakt kradzieży przez komputer/internet czasu, który normalnie poświęciłbym lekturze wychodzi jakaś totalna sprzeczność. Bo oto chcę wypowiadać się o książkach, których nie mam czasu czytać! Na dodatek wcale nie chcę, bo nie umiem. Błędne koło.

Dlatego postanowiłem zagubić się na forum , dlatego zmniejszę do minimum obecność na fejsie. Jak coś mną wstrząśnie, napiszę tutaj, tam, lub gdziekolwiek. Do najbliższych znajomych mam numery telefonów (choć jeden z nich - znajomych, nie numerów - zwykle bywa wstrząśnięty telefonem ode mnie ;) ), z których lubię korzystać.
Wiem, że to kolejne w ciągu 6 lat obecności w sieci pożegnanie. Wiem, że większość pomyśli sobie cytatem z Adamsa "o nie, nie znowu...", no ale co ja poradzę, jak mi tak własnie w duszy gra?

Na tropach "małego realizmu"

2011-05-27T22:52:00.000+02:00

Zaczął Ziuta, człowiek którego nieznany mi podchmielony ktoś na imprezie u państwa Uznańskich przedstawił szepcząc w ucho - "to syn Dukaja!". No więc ów Ziuta popełnił wpis na blogu będący wynikiem dyskusji z forum, na które nie chadzam. Zalinkowane. Poczytajcie.

Odezwała się AZoKo (brawo!) czyli moja kuzynka, co poślubiła mojego kuzyna, a wszystko przez to, że nie chciałem pić z kolegami z zakładu pracy na wycieczce do Krakowa, tylko z koleżanką i kolegami z forum NF. Starczy tych insajd dżoków.

Mamy więc osławiony "mały realizm". Ja należę do tych czepialskich, co to nie zawieszają niewiary, gdy autor serwuje nam broń palną w epoce kamienia gładzonego. To ja czepiałem sie Hoffmanowego "Ogniem i mieczem", gdy bohaterowie podróżowali drogą ewidentnie wyjeżdżoną samochodami (dwa wyraźne ślady po bokach i żadnych śladów kopyt między nimi) przez las o budowie ostępowej, który nijak nie mógł pojawić się w XVII wieku.
Nie raz wspominałem, że ukształtowała mnie (w pewnym zakresie, nie całkowicie przecież) Mała Fantastyka. Pismo, które nie dość, że było bardzo dobre (genialne, ale to moje prywatne zdanie), to jeszcze trafiło mi w odpowiedni wiek. Pismo pojawiło się w kioskach gdy miałem lat 12. Wiek chłonny jak gąbka. No to chłonąłem. Między innymi i to:

Jeśli zadaliście sobie trud przeczytania, to właściwie trudno tu jeszcze o jakiś komentarz.

Pamiętam, że zrobiło to na mnie piorunujące wrażenie. Czytałem to rodzicom i bratu. Wertowałem poprzednie numery MF i czytałem te naukowe artykuły dla młodego fantasty po kilka razy. Podejrzewam, że to właśnie to sprawiło iż obecnie denerwuję swoje córki pytając je podczas gdy oglądają serial H2O wystarczy kropla, dlaczego gdy bohaterki zmieniają się w syrenki znika im ubranie, a gdy wyschną, ubranie powraca. To właśnie ten artykuł, ten moment w życiu zaważył na mojej upierdliwości względem spójności warunków świata kreowanego w książkach, filmach.

Bo to właśnie o wewnętrzną spójność toczy się bój. Jeśli pokazujemy świat historyczny, to trzymamy sie realiów. Jeśli wymyślamy świat, to wymyślamy go z jakimiś zasadami. Których się trzymamy. Jeśli ekstrapolujemy nasz świat, idąc w okołofantastyczną sensację, to jednak pewne zasady naszego realnego świata musza być zachowane (tu trzeba by odszukać pewną dyskusje o targaniu przez mikrej postury dziewczę CKMu pod górkę, w jakimś polskim opowiadaniu). A jeśli nie - to idziemy w poezję prozą, symbolizm, oniryzm i onanizm literacki.

Zupełnie na marginesie: znamiennym jest fakt, iż ten własnie artykuł ukazał się w ostatnim numerze Małej Fantastyki. Potem pismo przekształciło się chyba w twór o nazwie Fantazja, ale tego już nie kupowałem.

Literacki windows

2011-05-27T17:47:00.001+02:00

Każde miejsce jest dobre na lekturę dobrej książki.

Przyspieszando, ale na jak długo?

2011-05-26T19:16:00.001+02:00

Tak się zastanawiam, pełniąc w tym tygodniu dyżur przeciwpożarowy, nad dokonującym się przyspieszeniem.
Pamiętam, nie z odległego dzieciństwa, a z nie tak znowu odległej młodości, jak dyżury takie pełnił mój świeżo po studiach będący brat.
Siedzieliśmy wtedy w jego nowo oddanym mieszkaniu, w którego kuchni stała westfalka. Szeroko otwarte okno pozwalało słyszeć radiotelefon, zainstalowany w służbowej Ładzie Nivie (ach, co to było za auto!). Telewizor kolorowy Rubin był całkiem ściszony, bo raz, że trzeba było tego radiotelefonu nasłuchiwać, a dwa, że w czasie Robin Hooda i tak akurat Ruski z bazy w Debrznie zaczynali gawędzić przez radio, i Rubin (to chyba nie dziwne, nie?) wolał nadawać nam ich gadanie niż pokrytą polskim lektorem mowę Szekspira.

I teraz ja mam ten dyżur i klepię w klawisze komputera. Pod ręką komórka i stacjonarny telefon. Radiotelefonu nawet nie zabieram z pracy. W pokoju na dole stoi płaski telewizor, ile w nim kanałów nawet nie chce mi się zgadywać. A wśród nich te HD także, a jakże. I oglądając Discovery, czy Grę o Tron na nich zastanawiam się ile jeszcze trzeba będzie czekać na to by wszystkie owe niezliczone kanały prezentowały się tak wyraziście.

Do czegoś zmierzam.
Gdzieś pod koniec lat 60-tych moi rodzice nabyli telewizor. Alladyn się nazywał, był czarno-biały i miał pilota na kablu. Za czasów, gdy byli jeszcze w wieku nadążania za nowościami jedyną zasadniczą zmianą jakościową było pojawienie się koloru i więcej niż jeden kanał. A potem nagle to ruszyło.
Przecież moje pierwsze kontakty z muzyka to magnetofon szpulowy i gramofon. Długo kaseta magnetofonowa. CD. Obecnie gra mi muzyka z karty pamięci wielkości paznokcia małego palca, wsadzona w telefon, który satelitarnym łączem pokazać mi może w miarę dokładnie gdzie jestem. I jeszcze robi zdjęcia, kręci filmy.

Tylko - jak długo to potrwa? Czy przyspieszać można w nieskończoność?
Co jeśli przyspieszenie się załamie? Czy nie jesteśmy od niego uzależnieni? Wpadniemy w obłęd znany z reklam środków chemicznych, które wmawiają nam istnienie niewiarygodnie zaawansowanych i kompletnie niewidzialnych (i pewnie nieistniejących) systemów, mikrokapsułek z mikrogranulkami z aktywnym systemem? W materii nowinek technicznych, to się chyba nie sprawdzi. Chociaż... Usiłowałem niedawno w sklepie dostrzec znaczącą różnice pomiędzy nowszymi generacjami telewizorów. W większości przypadków - daremnie.
A co jeśli to my się załamiemy? Przyspieszando będzie galopować, ale to my nie nadążymy z jego przyswajaniem i konsumpcją. Laboratoria firm zapchają się patentami, których nie zdążymy wprowadzać na rynek. Choćby i dlatego, że coraz bliżej majaczy na horyzoncie globalne załamanie systemów finansowych (ale może to tylko miraż? a może dym w oczy?) i być może po prostu mas nie będzie stać na kupowanie nowinek. A to masowe zakupy dają opłacalność produkcji.

I jeszcze jedno. To całe przyspieszando ma jeszcze jeden efekt uboczny. Jego twory są coraz bardziej gówniane. Super-duper telewizor nie przeżyje tyle ile wspomniany Alladyn, czy jego następca - Beryl, który towarzyszył mi od urodzenia przez 15 lat. I odszedł na emeryturę będąc sprawnym.
No to teraz będę wieszczyć: za kilka lat zostaniemy bez obecnych super bajerów. Nowe albo się nie pojawią (bo po przyspieszandzie nastąpi wyhamowanie), albo się nie pojawią (bo nas nie będzie stać), albo się pojawią, ale przestaniemy za nimi nadążać. Zostaniemy z obecnym psującym się po okresie gwarancji sprzętem. Kopać będziemy w piwnicach za starymi telewizorami i komórkami z początku tysiąclecia.

A wiecie co jest najlepsze? Niezmiennie będzie można sięgnąć po książkę. I czytać nawet przy łojowej lampce.

Awaria switcha

2011-05-05T07:36:00.001+02:00

Podręczny zestaw ratunkowy. Twardym trzeba być, nie miętkim!

Książki IV'2011

2011-05-03T09:15:00.001+02:00

Kwiecień to miesiąc moich imienin, a dodatkowo wpadła jakaś premia, doszły książki wcześniej zakupione przez warszawskiego łącznika i udało mi się coś wygrać. No to trochę się tego nazbierało.

Wiedźma z lasu; White T. H. - drugi tom pięcioksięgu arturiańskiego. Wzięty z zaskoczenia z taniej książki w Bydgoszczy.

Szklany dom; Stross Charles - Zakup z MADBOOKSa. Mam duże oczekiwania, co do tej książki. Accelerando narobiło mi smaku.

Nova Swing; Harrison M. John - Zakup z MADBOOKSa. Tutaj także oczekiwania spore. Nie przyjąłem poprzedniej części jakoś przesadnie entuzjastycznie, jednak była na tyle interesująca i oryginalna, że tę po prostu musiałem mieć. I leży wysoko na liście "do przeczytania" póki jeszcze "Światło" nie wywietrzało mi z głowy.

Akwaforta; Bishop K. J. - Zakup z MADBOOKSa, ale dużo wcześniejszy. Tylko, ze schowane było przez małżonkę na okazje imieninową. No to w końcu dostałem. Kolejne uzupełnienie biblioteczki "Uczty wyobraźni".

Śmierć na żywo; Compton D. G. - wyszperana w koszu z kryminałami w antykwariacie w Kościerzynie. Słyszałem o tej powieści dużo dobrego. Zobaczymy czy będzie to zgodne z moimi odczuciami.

Rozgwiazda; Watts Peter - Zakupiona bezpośrednio od wydawcy. Tanio, łatwo i szybko. Podoba mi się taki pomysł. Tu dygresja: szkoda, ze inne moje ulubione wydawnictwo na literkę P, ma w swoim sklepie książki drożej, niż księgarnie wysyłkowe. A Wattsa musiałem mieć, bo "Ślepowidzenie" było jedną z najlepszych SF jakie przeczytałem od długieeeeego czasu.

Diabeł na Wieży; Kańtoch Anna - Tę książkę dostałem w prezencie od nosiwody. Dziękuję. Jeszcze nic Anny K. nie czytałem, nie mam oczekiwań. To i nie powinienem się zawieść. Tylko nie wiem, kiedy dostanę natchnienia do przeczytania.

Bogowie przeklęci; Bochiński Tomasz - Zakupiona w taniej książce w Warszawie przez nosiwodę. Grabaż Monck przypadł mi i żonie do gustu, i właściwie to nie wiem dlaczego nie kupiłem powieści z jego udziałem, zaraz gdy wyszła. Mam wrażenie, że bierze w tym udział szpetna okładka z tragicznym wręcz grzbietem. Plan czytelniczy na wakacje.

Noc szarańczy; Olejniczak Jewgienij T. - Zakupiona w taniej książce w Warszawie przez nosiwodę. Tutaj do zakupu nie doszło wcześniej, bo zawsze coś było ważniejszego, a niektóre opowiadania już znałem. Jednak występ Jewgienija w ostatnim F&SF każe zwrócić baczną uwagę na tego młodego, dobrze zapowiadającego się autora.

Horror Show; Orbitowski Łukasz - Zakupiona w taniej książce w Warszawie przez nosiwodę. W sumie to mam numer Science-Fiction z tą powieścią, ale podobno wydanie książkowe jest zmienione i lepsze. No to nie oparłem się pokusie.

Pies i klecha. Tancerz; Orbitowski Łukasz, Urbaniuk Jarosław - Zakupiona w taniej książce w Warszawie przez nosiwodę. Mam pierwszy tom, to dlaczegóż by nie mieć drugiego?

Mały Brat; Doctorow Cory - Wygrana w konkursie portalu Katedra. Też nie mam oczekiwań. Autora znam jedynie z kilku opowiadań. Zobaczymy jak sobie poradzi. Głosy docierają różne.

Xiao Long. Biały Tygrys; Juraszek Dawid - Książka wygrzebana w koszu marketu Real. Opowiadania, które czytałem w SFFiH jakoś specjalnie mnie nie ujęły, ale i nie były złe. Może w większej dawce załapię klimat?

A ja głupi myślałem, że idzie wiosna

2011-04-05T14:41:00.003+02:00

Kiedy przeczytałem w drugoobiegowej konferencji wyznanie nosiwody, ze popyrkonowo zarejestrował się na forum SFFiH, pomyślałem: idzie wiosna! Wszystko będzie lepsze, jaśniejsze, cieplejsze. Coś zmieni się na lepsze. To będzie jakiś nowy początek.
Nie długo się cieszyłem tym uczuciem, gdyż zaraz właściwie okazało się, iż nosiwodę na forum tym zbanowano. Po pierwszym powitalnym poście. Prewencyjnie. Bo tak.

Ja już od dawna tam się nie udzielam, gdyż forum tego nie lubię. Czemu dałem raz wyraz: jasno i bez owijania w bawełnę. Nie doceniono bezpośredniości przekazu i zrobiło się niemiło.

Teraz, jak na tacy dostałem namacalne potwierdzenie tego, co do tej pory czułem podskórnie. Nieznośna hipokryzja osób trzymających władzę na tym forum. To właśnie to, co sprawia że wcisnąłbym im na wieki wieków guzik "Nie lubię tego!". Poprzestanie na tym stwierdzeniu byłoby jednak zbyt słodkie. Użytkownicy też mają w tym swój udział. W większości zamykając oczy na powyższe działania administracji.

Nie piszę tego tam, gdyż nie zależy mi na flejmie forumowym. Ale gdzieś parę muszę spuścić z kotła. To chyba dobre miejsce.
Przytoczę kilka cytatów z forum. One naprawdę, o ile ktoś nie jest programowo zaślepiony, mówią wiele.

15 marca 2011 - przed wyrzuceniem nosiwody

nurs: jest to najnośniejsze forum w tej branży. od chyba 6 lat działa, własnie dlatego, ze tu więcej wolno, i nie ma klubu wzajemnej adoracji, w którym ludzie o innych pogladach sa zahukiwani. pilnujemy tylko, zeby ludzie nie opluwali siebie. I dlatego posty prezentujące dziwne poglądy moga dalej sobie wisieć. one są świadectwem tego, co kto soba prezentuje.

19 marca 2011

Agi: jewgienij, nie wyganiaj nikogo z forum, nie psuj nam marki.

30 marca 2011 - po wyrzuceniu nosiwody

nurs: to forum jest czymś w rodzaju wirtualnej kawiarni, którą ktoś zbudował, zatowarowal i zatrudnił ludzi, żebyś mógl w niej spędzać mile czas, wydając na to całkiem spora kasę. I to on dba o to, zebyś mógł się tutaj dobrze bawić, podejmujac czasem mniej lub bardziej drastyczne kroki.

Więc jak to jest?

Grzeczną formę pożegnania z tymi użytkownikami, którzy nosiwodę normalnie (ba, z radością i lekkim niedowierzaniem) powitali, władza w osobie pana Szmidta nazywa cynicznym wykorzystaniem. Bo to chyba normalne, że wypada odpowiedzieć, gdy ktoś cię wita. Ale władza forum SFFiH nie dała nosiwodzie takiej możliwości. Nie poinformowali nawet o zablokowaniu go w specjalnie do tego założonym temacie.

Niezmiernie dziwi (i napawa obrzydzeniem) postawa niektórych moderatorów i użytkowników. Ślepa wiara w słowo objawione władzy jest straszna. Wypiera własne myśli i powoduje zbrązowienie języka.

Oddajmy głos moderatorowi, który wyrzuconego nosiwody nie zna.

Rafał: Forum nie jest płotem do przypinania fiszek i do obsikiwania, nie jest tubą do wykrzykiwania swoich poglądów, nie jest też polem do leczenia swoich fobii i kompleksów - chcemy, żeby forum było miejscem gdzie będziemy chętnie i tęsknie będziemy wracać i gdzie nie ma powodów do gryzienia paznokci i pielęgnowania niezdrowych emocji.

Rafał jest jasnowidzem, bo po jednym poście już wiedział, co chce uczynić nosiwoda! Zobaczył trzecim okiem, że będzie leczyć fobie i kompleksy, przypinać fiszki (zastanawiam się co w tym złego?) i obsikiwać. Albo własny rozum zastąpiło mu słowo objawione. Żal mi go. Też administruję forum. Też miewamy dylematy w gronie adminów, co począć z niektórymi userami. Spieramy się, dyskutujemy. Mamy jednak SWOJE zdanie.

I na koniec creme de la creme. Mój ulubieniec.

dalambert: Forów z naszego grajdołka jest kilka / co najmniej/ mógł ktoś zasłużyć sie na nich i tam w końcu coś oberwać, więc zacząć szukać nowego polletka do obsikania.
Ja NURSowi, i innym naszym Adminom ufam na tyle po paru latach obecnosci na Forum SFF&H, ze nie widze powodu do analizowania problemu.

Człowiek nie widzi problemu. Przecież jemu jest dobrze. Ufa władzy. Po co myśleć, po co pytać, po co patrzeć na ręce? Jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej! Razem zbudujemy nowa przyszłość! Ech...

Dla wyjaśnienia, bo osoby spoza kręgu wtajemniczonych mogą nie zrozumieć tego wewnętrznego problemu. Rzeczony nosiwoda to nie troll internetowy. To były administrator forum Nowej Fantastyki, obecny administrator forum Drugiego Obiegu Fantastyki, moderator forum Creatio Fantastica, organizator i spiritus movens Stolyka Literackiego, recenzent portalu Esensja. Oprócz tego obecny na wielu forach internetowych poświęconych fantastyce. Zawsze pod tym samym nickiem, nie atakujący z ukrycia, nie kopiący dołków. Pojawia się na zlotach i konwentach.
Smutne jest, że to rzeczywiście jedno z większych sieciowych miejsc poświęconych fantastyce, jakim jest forum SFFiH, posuwa się (w imię urażonej dumy władz ?) do wykluczania człowieka, który o fantastyce wie dużo, działa w fandomie aktywnie, pomaga ludziom(sprawdźcie na forach tematy pomocy maturzystom! poza tym karmi staruszki i przeprowadza gołąbki!).
Smutne, że większości użytkowników forum to nie przeszkadza. Właściwie nawet smutniejsze.

Tak, nie lubię forum Science Fiction Fantasy i Horror.

Ale głupi ci Rzymianie...

2011-04-04T06:37:00.002+02:00

Tyle lat mieli, a nie nauczyli Chińczyków liczb

Książki 03'2011

2011-04-01T20:05:00.000+02:00

Tak jakby posucha nadal w literaturze.
To przez remonty i cięcie wydatków. Poza tym - zaczynam się ograniczać widząc ile mam czasu na czytanie. Mało. Za mało. Pracuje nad przekierowaniem środków czasowych z worka "internet" do worka "czytanie".

Antologia "Kanon barbarzyńców"
Kupiona z przeceny w markecie. Jest tam opowiadanie Pawła Majki, więc sie nie zastanawiałem. Zastanawiam się dlaczego nie kupiłem wcześniej. Chyba przewidywałem ostateczne wylądowanie na tanich książkach.

Ursula K. LeGuin "Lawinia"
Książka wygrana w konkursie Fantasy&Science Fiction. Wreszcie wygrałem nie dzięki losowaniu, a dzięki temu co sam stworzyłem. Choć to nic wielkiego - cieszy.

Łukasz Orbitowski "Nadchodzi"
Nadal zauroczony "Tracę ciepło" z nadal nieprzeczytanym "Świętm Wrocławiem" poprosiłem o "Nadchodzi" w prezencie na... dzień mężczyzny. Podobno takowy istnieje. Teraz mam na dowód książkę w prezencie.

Fantasy&Science Fiction - Jesień 2010
Co prawda pismo wyszło wiosną 2011, ale wybaczam. Bo jest więcej niż przyzwoite. Bardzo dobre jest.

MGUS

2011-03-30T16:37:00.000+02:00

30 marca. Doczekałem się. Byłem, wróciłem, żyję.
Mam się nie przejmować. To tylko MGUS.
Tylko i aż.
Bo niby wiadomo, że każdy z nas jest tykającą bombą, która w dowolnym momencie może eksplodować chorobą. Tylko, że dopóki nie usłyszymy tego tykania, pozostawiamy to w sferze owego "to się zdarza innym".
Ja swoje już słyszę.

Światło świeć!

2011-03-18T11:21:00.000+01:00

Mam nielichy problem ze "Światłem" M. Johna Harrisona. Od dawna już wiem, że to science fiction jest moim ulubionym gatunkiem (wiem, wiem, był juz tryliard dyskusji z wnioskami, ze to nie gatunek. No ale jak SF nazywać?). Scenografia światów przyszłości jest tym lustrem, w którym lubię oglądać przetworzenie rzeczywistości. Nie elfiątka i magiczne pierścienie przemawiają do mnie. Do mnie mówią gwiezdne statki, obcy, nowe światy i wykręcona fizyka. Dlaczego więc wędrówkę przez karty Światła muszę zaliczyć do trudnych?

Przez niemal cały czas miałem wrażenie, że nie ogarniam powieści. Z podtekstem "jestem głupi i nic nie rozumiem". Czy przerosła mnie fizyka kwantowa? Nie w tym przypadku, bo jej tam w zasadzie nie ma. Jest dekoracją, która dodaje science do tego fiction. Może przerosły mnie działania bohaterów, a właściwie - zamysł autora, który bohaterów do tych działań popędzał? Jeśli chodzi o Kearneya, doszedłem do wniosku, że facet jest po prostu pieprznięty i Harrison świetnie to opisał. Tylko po co? Seria Mau Genlicher także normalna umysłowo nie jest. Większość jej działań obserwowałem z totalnym zdziwieniem: ale o co chodzi? Ed Chianese wydaje się być najnormalniejszy, a przez to łamiący jakiś rodzący się w głowie klucz do odczytania "Światła". Chyba, że przypadkiem jestem nienormalny w ten sam sposób i jego odchyłu przez to nie zauważam. Choć postacie te są ze sobą powiązane, odbierałem przeskoki fabuły zawsze jako dysonans. W pewnym momencie chciałem przeczytać ich historie osobno, bo nie znajdywałem w kolejnych rozdziałach niczego, co by je łączyło.
Moje wrażenie jest takie, że Harrison napisał powieść wydmuszkę. Że tam nie ma żadnego drugiego dna. Chciał opowiedzieć historie popieprzonych ludzi i zrobił to. Ba, zrobił to świetnie! Spotkanie Kearneya ze Schranderem, jest kwintesencja szaleństwa, kosmiczne przygody Serii Mau porwały mnie w kosmos bez reszty. Historii Eda Chianese nie powstydziłby się Dick. I tu znowu nachodzi mnie zwątpienie: czy ktoś kto potrafi TAK pisać, nie potrafi zapanować nad fabułą, koncepcją, strukturą, że wychodzi mu książka o nieczytelnym przesłaniu? Czy to raczej ja, czytający ją w nerwowym okresie strachu o własne zdrowie nienależycie skupiałem się w czasie lektury? Tego się właśnie obawiam, że "Światło" jest powieścią, której jednym z bohaterów ma być czytelnik. Nie wiem jak by się to miało odbyć, bo we mnie to nie zagrało. Trzy opowieści nie złożyły się w jedną historię, choć każda z nich podobała mi się.

Oczarowanie monumentem

2011-03-11T23:46:00.001+01:00

Fantastyka lubi twory monumentalne. Jeśli pojawiają się odległości, to liczone w latach świetlnych. Jeśli akcję rozciąga się w czasie, to i tysiącleci może nie starczyć. Gdy bierze się za twory materialne - ich rozmach zatyka dech w piersi.

Powstała w wyobraźni (a raczej na styku wyobraźni i fachowej wiedzy) Wawrzyńca Podrzuckiego megastruktura jest konstruktem bardzo nośnym. Pozwala mnożyć umieszczone na niej mikroświaty oddzielone od siebie barierami niemalże nie do przebycia. Daje to mozliwość rozwinięcia skrzydeł w kierunku socjologicznej sf - konstruowania społeczeństw opartych na różnych podstawach. Małe, zamknięte społecznosci dają możliwość konfrontowania ze sobą zupełnie różnych ustrojów, modeli społeczeństwa. Jednak trzy powieści okazały się zbyt krótkie, by wypełnić treścią cały potencjał, jaki megastruktura daje. Owszem, poznajemy różne społeczeństwa, na różnym poziomie zaawansowania technicznego, kulturowego. Pozostaje jednak niedosyt, który - przyznaję uczciwie - nie pojawia się w trakcie lektury, a dopiero po niej.

Tak jak megastrukturę trzeb by oglądać z dystansu, by objąć jej ogrom, tak i pomysł autora paczkuje w głowie czytelnika niewykorzystanymi możliwościami dopiero po przeczytaniu całości.

Po prostu te trzy książki, to za mało. Stworzony świat ma tak olbrzymi potencjał, że ja - miłośnik science-fiction - po prostu nie mogę bez bólu serca patrzeć na takie marnotrawstwo. Ileż tam można by jeszcze wątków pomieścić. Jakie intrygi można by pleść...

Autor jednak poszedł ściśle wytyczoną przez siebie ścieżką. Konsekwentnie podążył do celu, nie dając się ponieść w głąb wykreowanego świata.

Podobnie jak u Lema i Kosika opowieść jest bardzo sucha. Może umysły ścisłe tak mają? Może to dlatego, że piszą powieści nie dla samego pisania, ale by przekazać jakąś ideę. Zmierzają więc konsekwentnie do celu gubiąc trochę po drodze te elementy szalone, nieprzewidywalne, które przecież każdemu w życiu towarzyszą.

Bardzo długo nie mogłem napisać nic o Yggdrasil. Trudno mi pisać, gdy książki mi się podobają. Najlepiej pisze się o książkach słabych. Można wtedy rozwinąć skrzydła, wypunktowując autora, podpompować własne ego. W tym przypadku nic takiego nie ma miejsca. Mój jedyny zarzut, to właściwie okrzyk: ZA MAŁO! I nic poza tym. Bo reszta jest radością, że w dobie paranormalromasów i fantasy na półkach trafić tez można na dobre sf rodzimego pochodzenia.

I jeszcze kurczę ta zazdrość, że ja bym czegoś takiego nie wymyślił.

Mówiąc krótko - polecam!

Między młotem a kowadłem (ekologiem a drzewiarzem)

2011-03-11T21:12:00.001+01:00

Nie jest łatwo być leśnikiem w obecnych czasach. Znajdujemy się na styku ochrony przyrody i gospodarki. Jesteśmy jednorodną organizacją, którą łatwo zaatakować, wskazać jako wroga. Szturmujący nas z dwóch stron na dodatek nie zauważają się wzajemnie, choć sami są naturalnymi wrogami. Jednak i jednym i drugim wygodniej ignorować ten fakt i toczyć walkę z Lasami Państwowymi. Wynika to z łatwości, z jaką można atakować instytucję państwową. Samemu nie przebierając w słowach , socjotechnicznych sztuczkach i niedopowiedzeniach od instytucji państwowej wymaga się tonu rzeczowego, spokojnego, wyważonego, zgodnego z literą prawa – krótko mówiąc – nudnego i niemedialnego.

„Leśnicy mordują puszczę!” – krzyczą prasowe nagłówki proekologicznych czasopism. „Leśnicy niszczą polski przemysł drzewny!” – wtórują im te związane z branżą drzewną. Nie znający specyfiki leśnictwa czytelnik dostaje obraz państwowego molocha niszczącego środowisko, zabierającego pracę. Nawet ceny prądu mogą pójść w górę przez leśników.

Niestety, przyzwyczajeni do szybkiego konsumowania informacji rzadko kiedy mamy czas na pogłębioną analizę docierających do nas sygnałów. A przecież wystarczy zestawić ze sobą żądania środowisk ekologicznych z żądaniami wysuwanymi przez drzewiarzy, by zauważyć, że spełnienie i jednych i drugich jest niemożliwe do pogodzenia.

Kto znajdzie receptę na pogodzenie zarzutu o pozostawianiu zbyt dużej liczby starych drzewostanów, wysuniętego przez Polską Izbę Gospodarczą Przemysłu Drzewnego w liście otwartym do Posłów i Senatorów RP z dnia 25-01-2011r. z zarzutem celowego wycinania przez leśników najstarszych drzew w Puszczy Białowieskiej stawianym przez Greepeace?

Już słyszę podniesione głosy protestu – przykład jest nietrafiony! Drzewiarze powiedzą, że nie chodzi im o drewno z Puszczy, a ekolodzy, że przecież Puszcza jest małym fragmentem lasów i możemy ciąć gdzie indziej. Tak, tak i… nie. A to dlatego, że nacisków ze strony barykady ochrony przyrody jest więcej. Puszcza jest tu tylko przykładem nagłośnionym medialnie. Są decyzje, które odbywają się w ciszy gabinetów państwowej instytucji – Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i podległych jej Regionalnych Dyrekcji.

Decyzje te, mówiąc w skrócie, ograniczają gospodarczą rolę lasów. Na nadleśnictwa gospodarujące na obszarach Natura2000 nakładane są ograniczenia w prowadzeniu gospodarki leśnej. Głównie polegające na ograniczeniu pozyskania drewna, ze względu na występowanie rzadkich gatunków roślin, bądź też okres lęgowy ptaków mieszkających w okolicy. Oczywiście tych ograniczeń drzewiarze także nie dostrzegają. GDOŚ jest instytucją „niewidzialną”, nie bardzo wiadomo kogo zaatakować, nie da się ukierunkować niechęci czytelników gazet przeciwko czemuś, czego nie widać. A leśnika w terenowym aucie widział pewnie każdy.

Tutaj w czujnym umyśle powinno zrodzić się pytanie: czy wspaniałe bogactwo przyrody, objęte ze względu na swój niepowtarzalny i niewymierny charakter ochroną w postaci obszarów Natura2000 zostało nam przywiezione? Dostarczono je na teren Polski wraz z wejściem do Unii Europejskiej? Wtedy to przywieziono traszki, dzięciołki, pachnice dębowe? Posadzono widłaki? Nie, one tu już były. Były, choć na terenie obecnie objętym ochroną prowadzono cały czas gospodarkę leśną. Ekolodzy powiedzą „były POMIMO, że prowadzono gospodarkę leśną”. Leśnicy: „były DZIĘKI temu, że prowadzono gospodarkę leśną”. To już interpretacje. Fakt jest niepodważalny – były i są. Czy potrzebne są im więc dodatkowe formy ochrony?

Nacisków, ograniczeń działalności przybywa z dnia na dzień. Wygląda na to, że modnym stało się dewaluowanie polskiego leśnictwa. Dorobek pokoleń leśników praktyków oraz naukowców zostaje zmieciony za pomocą pełnych emocji medialnych doniesień. A to przecież oni pozostawili nam przyrodę, którą możemy się szczycić, to oni gospodarując w sposób zrównoważony przez lata utrzymywali tę delikatną równowagę pomiędzy naturą, a gospodarką. Przedstawiane spojrzenie na gospodarkę leśną jest zbyt często jednostronne. Język emocji nie jest odpowiedni do roztrząsania spraw tak dużej wagi. Rolą mediów powinno być wyważanie opinii, przedstawiane racji i jednej i drugiej strony. Spoczywa na nich zadanie rzetelnego informowania społeczeństwa o problemie. Jak się z niego wywiązują?

W 1929 roku ówczesny Dyrektor Lasów Państwowych Adam Loret powstrzymał prowadzoną od 1924 roku wycinkę Puszczy Białowieskiej. 10 letni kontrakt pomiędzy rządem Polski a brytyjską firmą The Century European Timber Corporation pozwalał na pozyskanie 4 mln m3 drewna. Oprócz leśników nikt o tym nie pamięta.

Szkoda, że aktywiści Greepeace, pracownicy dyrekcji Ochrony Środowiska nie chcą wiedzieć iż leśnik jest na pierwszym miejscu przyrodnikiem, że wybieramy ten zawód z zamiłowania do natury. Każdemu z nas zależy na bogactwie przyrody, a jednocześnie musimy ciągle pamiętać, że jesteśmy też ważną gałęzią gospodarki. Dostarczamy surowca do dalszego przerobu, co w prosty sposób przekłada się na to, ze ktoś ma pracę, utrzymuje siebie i swoją rodzinę.

Szkoda, ze drzewiarze nie chcą zrozumieć, że przyroda jest dobrem nie do wycenienia, że mimo wszystko musimy postępować z nią rozważnie i raczej tak działać, by pomnażać jej zasoby, a nie uszczuplać.

Nie jest łatwo być leśnikiem.

Widziałem orła cień

2011-03-08T22:28:00.000+01:00

A właściwie to bielika. Gdyż bielik, to nie orzeł.
Tak jak jeże nie jedzą jabłek, a sarenka nie jest żoną jelenia.
Który to jeleń nie ma rogów.
Wszyscy o tym przecież wiedzą, więc po co ja to piszę?

Bydgoszcz się zmienia (1)

2011-03-06T16:55:00.000+01:00

Ten komin w tle, dość charakterystyczny, zbudował mój dziadek Wiktor. To komin na dawnych (?, a może i jednak jeszcze obecnych?) zakładach cukierniczych "Jutrzenka". A na pierwszym planie - nowe torowisko, które powiedzie "jak ryby tramwaje" na dworzec PKP.

Odwracam się o 180 stopni i spoglądam w ulicę Naruszewicza. Dalsza część torowiska, a w tle olbrzymi gmach dawnej Dyrekcji Kolei.

Obok BFN przechodziłem niezliczoną ilość razy. Idąc do kina Orzeł (nieistniejącego) do rewelacyjnej hurtowni książek na Obrońców Bydgoszczy, gdzie udawało mi się wysępić sprzedanie jednego egzemplarza po cenie hurtowej od miłych pracujących tam ludzi.
Tam kupiłem antologię "Jawnogrzesznica", tam (i tylko tam) dało się kupić almanach Voyager. Ech dzikie czasy początku lat 90-tych...

Zrobiłem jeszcze kilka kroków i jasnym się stało, że żadne narzędzia tej fabryki już nie opuszczą...

Wraca tematyka tramwajowa. Jeszcze dwa tygodnie temu parkowałem samochód na terenie widocznej na zdjęciu zajezdni tramwajowej koło dworca PKP. Obecnie wjazdu broni stalowa siatka. Cos tam sie dzieje, zapewne w zwiazku ze zbliżaniem się nowej linii tramwajowej do dworca.
Kurcze, ja pamiętam jeszcze stare tramwaje jeżdżące do dworca ulicą Dworcową. Naprawdę cieszę się, że wrócą w to miejsce. I naprawdę nie mogę zrozumieć jak można było dopuścić, by te historyczne budynki uległy takiej dewastacji

Książki 02'2011

2011-03-05T23:29:00.001+01:00

Zrezygnowałem z typowego tytułu, bo właściwie każda książka to osobna kategoria.
Po styczniowym szaleństwie zakupowo-prezentowym, krótki luty wydał na świat krótką listę.

T. H. White "Miecz dla króla" wypatrzyłem w taniej książce i uległem pokusie. Książkę chciałem nabyć już dawno temu. Naprawdę dawno, bo w wydaniu Editions Spotkania. Nie nabyłem wówczas, i dobrze, bo nie wydano całości cyklu.
Na razie książka czeka na przeczytanie i decyzję, czy dokupić kolejne tomy.

Jakub Małecki "Zaksięgowani" - książka wygrana w konkursie Fantasy & Science Fiction na przeróbkę tytułu literatury klasycznej, niefantastycznej na fantastyczną. Wygrałem dzięki trawestacji tytułu Melchiora Wańkowicza.
Można było wysłać trzy propozycje, by nie zginęły w otchałni niepamięci przytoczę je tutaj:
Henryk Sienkiewicz "Szkicem węglem modyfikowanym"
Wiktor Gomulicki - "Wspomnienia imperialnego mundurka"
Melchior Wańkowicz - „Ziele na marsjańskim kraterze"
Tym samym stałem sie posiadaczem wszystkich pozycji z fantastycznej serii Powergraphu.

Łukasz Orbitowski, Jarosław Urbaniuk "Pies i Klecha: Przeciwko wszystkim"
A było to tak. Zadzwonił Agrafek i powiedział, że książka ta pojawiła się w taniej w Krakowie. "Kupić?" zapytał. Odparłem, że nie. Potem nosiwoda doniósł, że druga część jest na taniej w Warszawie. Powiedziałem: "Kup, a pierwszą zamówię u Agrafka". Tylko, że w Krakowie już nie było. Zeźliłem się i kupiłem na alledrogo.
Dlaczego nie ma więc w tym wpisie owego drugiego tomu? A bo zapłaciłem za niego dopiero w marcu. No i jeszcze go fizycznie nie mam. Aktualnie ma go biurko nosiwody w pracy. I kilka innych książek.

Marek S. Huberath "Vatran Auraio" A to już całkiem odjechana historia. Zamieszane w nią są: Nowa Fantastyka, jej stare forum, fraktal w kształcie litery S, facebook, madbooks, Focus. I człowiek dobrej woli.

Kilka lat wstecz artykuły naukowe dla Nowej Fantastyki pisał Jan Stradowski. Udzielał też się na starym forum NF, gdzie - sieciowo - poznaliśmy się. Jakoś tak wyszło, że zrobiłem dla Jana malutkiego fraktala, który stał się logo jego strony internetowej. Później on odszedł z NF i z forum i nasze drogi się rozeszły. Aż nastała era facebóka, gdzie jakoś znowu się spotkaliśmy. Później wyszła książka Huberatha, pojawiła się w mojej ulubionej księgarni netowej MADBOOKS, a ja kliknąłem przy niej "Lubię to!" i na facezboku napisałem: "Ja
chcę! Kaso przybywaj!". Kasa nie przybyła, ale przybyła książka, którą wysłał mi Jan Stradowski, gdyż akurat Focusowi, gdzie obecnie pracuje, przysłano dwa egzemplarze z wydawnictwa. Serdecznie dziękuję!

Prezenty i zakupy 01'2011

2011-02-01T22:25:00.001+01:00

Styczeń to miesiąc urodzinowy. O numerku tychże urodzin nie będę wspominać, bo mnie napawa naprzemiennie zadziwieniem i przerażeniem. Że jakto, to już tyle, to już tak dużo upłynęło?

Na pierwszy ogień prezenty urodzinowe.

"Wieczny Grunwald" Szczepana Twardocha, to najwyżej oceniona (na Fantaście) polska powieść fantastyczna z 2010 roku. Oczywiście dawno już przedyskutowana na wszystkie możliwe strony i wyrecenzjonowana do cna. Oczywiście jak zwykle zanim ją przeczytam nikomu już nie będzie się chciało o niej gadać. Normalka. Cieszę się, że ją dostałem.

"Prefekt" Alastaira Reynoldsa poczeka na swoją kolej, aż przeczytam poprzedni tom cyklu. Ale bardzo miło, że już zbiera kurz na półce.

"Człowiek w labiryncie"/"Stacja Hawksbilla" Silverberga - zakup własny urodzinowy, ot byłem na mieście i zauważyłem w taniej książce. A że jestem zboczony na punkcie nie tylko treści ale i także jakości wydania - musiałem tego hardcovera mieć. W ogóle strasznie podoba mi się solarisowa "seria z rakietką". To już (dopiero?) jej czwarty przedstawiciel na mojej półce.

"Cryptonomicon" Neala Stephensona to rzecz, którą przegapiłem absolutnie w starym wydaniu. Potem przegapiłem jak mignęła na półkach tanich książek. Nowe wydanie ma monumentalna prezencję i takąż cenę. Urodziny są więc jedyną okazją, by taką książkę nabyć. Na szczęście jest też Madbooks, który pozwolił sporo na niej zaoszczędzić

"Kroki w nieznane 2010" - to antologia, którą w myślach ochrzciłem 'sumienia wyrzut". Bo choć udało mi sie zgromadzić już wszystkie tomy nowej odsłony (starej zaledwie dwa) , to przeczytałem do tej pory zaledwie tom pierwszy. Jednak rezygnacja z prenumeraty, i w ogóle zakupu Nowej Fantastyki, spowoduje - mam nadzieję - wyposzczenie w dziedzinie opowiadań tak duże, że znacznie ten wyrzut sumienia w tym roku zmniejszę. Oby.

"Gamedec - Sprzedawcy lokomotyw" Marcina Przybyłka - podobały mi się opowiadania zamieszczone niegdyś w NF, kupiłem jakiś czas temu okazyjnie tom pierwszy cyklu, z tymi (i innymi) opowiadaniami, więc prawem cyklu musiałem sięgnąć po kontynuację. No i to SF, którego w Polsce nie pisze się zbyt wiele. Trzeba wspierać.

"Nakręcana dziewczyna. Pompa numer sześć" Paolo Bacigalupiego. - Jak można nie mieć najbardziej oczekiwanej książki roku? Choć rok dopiero się zaczął. Mam na nią smak, więc może uda mi się przeczytać ją jakoś na równi z resztą przytłaczającej większości szybkoczytaczy fantastycznych. Zapowiada się gruba uczta. Wyobraźni.

"Gromowładny" Felixa Gillmana - czasami potrafię sam siebie zaskoczyć. Ani tytuł, ani okładka nie skłoniłyby mnie do kupna. No ale wszedłem z Agrafkiem do taniej książki w Krakowie, i on tak od niechcenia rzucił: "A to nosiwoda polecał. Kupiłem ale jeszcze nie czytałem." No i co ja zrobiłem? Tez kupiłem. Jak mi się nie spodoba, wyślę ją nosiwodzie.

"Przechowalnia" Stefana Otcetena - już od dawna chciałem mieć tę książkę. Może to przez jej tajemniczą historię, może przez szeptana propagandę. No i już, dzięki taniej książce w Krakowie mam ją za całe 5,50 zł

"Polowanie na lwa" Antologia. To z kolejnej wizyty w Krakowie, w tej samej taniej książce na Grodzkiej. Aż niedowierzałem, że udało mi się tę pozycję trafić.

"Drzwi do piekła" Krzysztofa Kochańskiego. W czasie tegorocznej kolędy ksiądz owszem pochwalił to że czytam, ale wypatrzył mi na półce antologię Demony. I sarkał, że nie mam literatury religijnej. No i miałem kupić coś Hellera, żeby było religijnie, ale znowu kupiłem książkę-do-schowania-przed-kolędą-przez-szatański-tytuł. A poza tym w Bydgoszczy w taniej na dworcu książka ta była 4 złote droższa. No to skorzystałem z okazji i nabyłem w Krakowie.

"Elfy i ludzie" Tomasza Piątka. Sam nie wiem po co kupiłem. Oceny ma to słabe. Felietonów Piątka w NF nie cierpiałem. Ale kosztowało tylko 5 złotych. Brakuje mi już tylko tom środkowy. Patrząc na cienkość tych książeczek zachodzę w głowę - dlaczego nie wydano ich w jednym tomie?

Medhorror

2011-01-28T08:36:00.001+01:00

Cały czas się waham, czy o tym w ogóle pisać. Jednak od czegóż jest blog, jak nie od dzielenia się sprawami istotnymi w danym momencie? Pytanie, czy takimi rzeczami warto się dzielić, pozostaje u mnie chwilowo bez odpowiedzi. Piszę więc, najwyżej potem się skasuje.

Do tej pory najstraszniejszą rzeczą jaką mi zrobiono w służbie zdrowia było pobranie płynu mózgowo-rdzeniowego. I to strach był raczej psychiczny, ciężko zachować komfort psychiczny wiedząc że w kręgosłup ma się wbitą igłę. No a potem jest jeszcze syndrom popunkcyjny. Rewelacja.
Dzisiaj to pikuś. Dzisiaj mógłbym mieć to badanie zrobione z marszu, bez specjalnych nerwów. Bo na pierwszym miejscu strasznych rzeczy które może zrobić ci lekarz jest pobranie szpiku kostnego.
Nie będę zagłębiać się w szczegóły techniczne. Skupię się na czymś innym. To badanie, w moim przypadku bardzo bolesne, pozwoliło uświadomić sobie, że są we mnie jakieś miejsca, przestrzenie, o istnieniu których nie zdajemy sobie sprawy. Jak na przykład wnętrze kości.
W momencie zasysania szpiku poczułem się jakby w miednicę (stamtąd pobierano szpik) ktoś wsadził mi bólowy echolokator. To może efekt środka znieczulającego połączonego z nerwami i adrenaliną, ale miałem wrażenie, ze ból wyrysował mi w głowie obraz wnętrza kości. Poczułem je, dotkliwie i niezwykle wyraźnie. Miejsce we mnie, do którego inaczej nigdy bym nie trafił, bo się go nie czuje.
Jest jeszcze jedna rzecz. Czyta się w książkach, ogląda na filmach sceny tortur, przesłuchań z zadawaniem bólu. Nagle uświadomiłem sobie jak łatwo można człowieka zredukować do spoconego, skurczonego kawałka żywego mięsa, które nie chce już niczego innego, tylko by ból się skończył. A to było tylko badanie lekarskie.

Przypomniało mi to wszystko o pewnym wydarzeniu, które miało miejsce jeszcze gdy leżałem w szpitalu na oddziale neurologii.
Usłyszałem jak w sąsiedniej sali pielęgniarki, czy też rehabilitantki rozmawiają z pacjentem po wylewie. Próbowały go nakłonić by przekręcił się na prawy bok. Z rozmowy wynikało, że nie udawało mu się to, ale na bok lewy przekręcał się bez problemu. Pielęgniarki postanowiły mu pomóc. Człowiek zaczął krzyczeć. Zapytały go, co się stało, czy coś go boli. A on im odpowiedział: PRZEKRĘCACIE MNIE W STRONĘ KTÓRA NIE ISTNIEJE!.
To jedno zdanie zryło mi mózg na długo. Przestrzenna percepcja świata wydaje się czymś niewzruszonym. A nagle okazuje się, że i tak podstawowe rzeczy jak ona, zależą od naszego zdrowia.

Zastanawiam się czy nie wolałbym być cyfrowy. Tylko kurcze, tam też są wirusy, uszkodzone sektory na dyskach i błędy pakietów na łączach.

Blog orbita

2011-01-27T19:49:00.001+01:00

Lubię poczytać to co wyblogowuje z siebie Orbitowski. Nawet czasami coś skomentuję.
Nie dzisiaj jednak. Dzisiaj blog Orbita zapomniał matematyki.

Spóźniłem się

2011-01-25T13:02:00.000+01:00

Jakoś tak w 2005 roku zacząłem pisać opowiadanie pod roboczym tytułem "Dom". Oczywiście nie dopisałem go do końca, choć ciągle (do wczoraj) łudziłem się myślą, że w końcu to zrobię. Ale spóźniłem się. Pomijając techniczne szczegóły przynależne science-fiction, opowiadanie się zdezaktualizowało. A raczej zbytnio zaktualizowało, by być fantastyką.

Oto stary człowiek, bez rodziny oddaje dom bankowi, by dostawać do śmierci wyższą emeryturę. Oczywiście bankiem zarządza AI zoptymalizowana na maksymalizację zysków. Choć właściwie to już ciężko wytyczyć różnicę pomiędzy AI a bankiem, staje się ona nowym typem bytu egzystującym w świecie trudnych do ogarnięcia człowiekowi zależności wirtualno-finansowych. Jednak nie pozbawiona (mocą pieniądza) wpływu na świat rzeczywisty. Był tam dramatyczny wątek wirtualno-miłosny, trochę starej muzyki i próby rozgryzienia czym może stać się "myślący" dom upakowany systemami ułatwiającymi życie i to życie kontrolującymi.

Dlaczego spóźniłem się? Bo wczoraj zobaczyłem w TV reklamę Funduszu hipotecznego DOM. Wyższa emerytura dla seniora. Dotyczy osób po 65 roku życia. Oddaj nam dom, my będziemy wypłacać emeryturkę. No więc kisiłem opowiadanie, aż mnie rzeczywistość dogoniła.

Potem pomyślałem sobie, że za lat kilka-kilkanaście warto byłoby policzyć średnią życia klientów funduszu...

Smutne pendrivy są smutne

2011-01-22T23:29:00.000+01:00

Zwłaszcza, gdy ich użytkownicy mają komputery z portem USB na boku panelu przedniego, a komputer stoi pod ich biurkiem.

Przeczytane w 2010

2011-01-01T12:21:00.003+01:00

Tak myślę, patrząc na ten stosik, że nie ma się czym chwalić. Wśród znajomych z forum, nie ma się czym chwalić. Jednak jeśli odnieść wynik do ogółu społeczeństwa... No ale ogół społeczeństwa ogląda jak gwizdy jeżdżą na lodzie. Więc znowu - cóż to za przyrównywanie się.
Więc, zadowolony nie jestem. Ale też i ten rok był trudny, nie zawsze się chciało, nie zawsze się mogło czytać.

W zasadzie żadna książka mnie nie zawiodła. Żadnej nie odłożyłem z niesmakiem. Wstrząsnęły mną "Chochoły" - polecam każdemu. Piorunujące wrażenie zrobiło "Tracę ciepło" - jakoś unikałem wcześniej Orbitowskiego, teraz MUSZĘ skompletować całość jego twórczości. Trylogia Forda była niezłą jazdą, "Złe małpy", "Obóz koncentracji" i częściowo "Światło" zrobiły mi smak na jakąś powtórkę z Dicka. Simmons, Stross i Reynolds porwali w świat ukochanego SF, a i Kosik z Podrzuckim uczynili to samo z dodatkowym plusem, że i nasi potrafią dobre SF pisać.
Skoro wspomniałem Kosika - zwróćcie uwagę ile książek z jego wydawnictwa w tym roku pochłonąłem. Brawa za odwagę wydania Cetnarowskiego i Skalskiej - nowe spojrzenie na to czym może być fantastyka jest u nas bardzo potrzebne. Brawa też dla nich za uruchomienie polskiej edycji Fantasy&ScienceFiction.
Innym spojrzeniem na fantastykę są tez niesamowite opowiadania Teda Chianga.

Jak to wyglądało wg. wydawnictw:
6 (7 - bo jak liczyć przekrojony tom Reynoldasa?) pozycji z MAGa
5 pozycji z Solarisu
4 ksiązki i dwa książkowe czasopisma z Powergraphu
po 1 pozycji z Runy, Wydawnictwa Literackiego, Rebisu, i Lampy

Na szczycie piramidy córka dołożyła mi książki, które czytałem jej na dobranoc. No w sumie racja, przecież je przeczytałem.
W piramidzie brakuje ksiązki przeczytanej w szpitalu, a wypożyczonej ze szpitalnej biblioteki - Gene Wolfe "Żołnierz z mgły".

Oby 2011 był lepszym rokiem. Czytelniczo i nie tylko.

Pomysł na obfotografowanie dorobku czytelniczego bezczelnie ściągnąłem od Alcyda.

PS Dla pamięci wkleję sobie jeszcze kolejność czytania

Uśpione archiwum

Światło
Złe małpy
Tracę ciepło
Żołnierz z mgły
Chochoły
Vertical
Accelerando
Obóz koncentracji
Dom burz
F&SF nr 2
Eremanta
Arka odkupienia
Historia twojego życia
Mars
F&SF nr 1
Rubieże
W labiryncie pamięci
Fizjonomika
Labirynty
Tryumf Endymiona
Endymion

Zakupy i prezenty XII

2010-12-30T21:24:00.001+01:00

Zima przyblokowała drogi, jakieś ludzie przetrzebili antykwariat na Warszawskiej, to i zakupów mniej. No ale to okres świąteczny, więc coś tam jednak mi przybyło.

"Burza. Ucieczka z Warszawy'40" Macieja Parowskiego - Święty Mikołaj przyniósł. Powieść wreszcie dokończona, szeroko komentowana, wstyd byłoby nie mieć. Teraz trzeba mieć czas by przeczytać. Oczywiście dysputy na jej temat już przygasły, więc pewne zostawię swoją opinię sobie tylko w głowie. Jak zwykle.

"Stacja tranzytowa. Rezerwat goblinów" Clifforda Simaka. Zakup z taniej książki na Jezuickiej w Bydgoszczy. Niesamowicie podobała mi się jej okładka. A jeszcze bardziej cena - 18,60 zł !!! A na okładce widnieje 44,90 zł. Tak się tym podnieciłem, że zapomniałem iż niedawno zakupiłem stare wydanie "Stacji tranzytowej". Nic to, stare wydanie powędrowało do dobrego człowieka, a ja cieszę oczy hardcoverem na półce.

Następne dwie pozycje, książka i komiks to prezent wielce niespodziankowy od Nivak, Agrafka, nosiwody, Harkonnena2. A było to tak: wykupiłem niegdyś domenę fantastyka.info.pl pod którą mieści się nasze forum i moja zaniedbana stronka www. Zwróciłem się do współadministratorów forum z pytaniem, czy wspomogą w opłacie, czy może zrobimy zbiórkę ogólną na forum. Wyrazili chęć wspomożenia. Wykorzystałem okazję i poprosiłem o zakupienie mi książek w Madbooksie. Przesłałem zawartość przechowalni. Jakież było moje zdziwienie (i wzruszenie) gdy okazał się prezent większy niż wynikało to z ustaleń. Zagroziłem im nakopaniem do tyłka za takie niespodzianki i teraz będę musiał objechać pół Polski by tej groźby dotrzymać.

"Pan Światła" Rogera Zelaznego - w zasadzie mam już tę książkę w starym wydaniu Atlantisu z 1991 roku, ale jej nie czytałem. A to przez to, iż wydanie to zostało okrzyknięte najgorszym edytorsko wydaniem w dziejach fantastyki w Polsce. Podobno tłumaczenie jest gorzej niż straszne, masa błędów składu tekstu, literówki itp. Bardzo więc chciałem mieć porządne wydanie, ale ciągle jakoś spadało mi w kolejce zakupowej. Teraz mam. I bardzo mnie to cieszy.

"Rozbitkowie czasu" Paul Gillon i Jean-Claude Forest.
To oczywiście komiks. Komiks na który czekałem wiele lat. Po raz pierwszy zetknąłem się ze wzmianką o nim w wywiadzie z albo Rosińskim albo Christą, w którym wywiadowany rysownik powiedział iż Bogusław Polch uwielbia kreskę Gillona. Co widać w pierwszych albumach o Kovalu. Później już nie, a ostatnio wcale. Ale ja nie o tym chciałem. Potem w roku 1990 magazyn Komiks, spadkobierca Komiks-Fantastyki opublikował pierwszy album "Uśpiona gwiazda" i na tym zakończył. Później był niesławny magazyn komiksowy CDN, który rozpoczął i zakończył w tym samym momencie druk albumu drugiego. Choć był on tylko czarno-biały i tak serce mi żwawo biło, że dowiem się co było dalej. Nie dowiedziałem się. Magazyn umarł po pierwszym numerze.

A teraz egmont wydał zbiorczo pierwszych 5 albumów. To chyba dobry pomysł na publikację komiksów. Nie przeszkadza mi nieco mniejszy format, bolesna jest tylko potrzeba mobilizacji znacznych środków finansowych. Przeliczając jednak na album - nie wychodzi to źle.

A pod choinką znalazłem... tez książkę i komiks. Z tego co wiem, Gwiazdor zaopatrywał się także w Madbooksie :)

"Powrót Czarnej Kompanii" Glenn Cook
Trzeci tom zbiorczego wydania. Trzeba zacząć czytac pierwszy. Kurcze, kolejka książek mnie przeraża.

"Droga łowcy" to trzeci tom drugiego (a według chronologii Akbaru - pierwszego) cyklu "W poszukiwaniu Ptaka Czasu". Stary cykl wstrząsnął moim pojmowaniem gatunku fantasy, wywrócił schematy na opak i został jednym z moich najulubieńszych komiksów. Nowy cykl, wydawany w koszmarnych odstępach czasu i rysowany za każdym razem przez kogoś innego - już tak nie porywa. Choć to i tak nadal świetny komiks.

Panie Bartku, internet mi nie działa!

2010-12-24T09:28:00.000+01:00

Nie mogłem się powstrzymać. Wiem, że dzisiaj wigilia Bożego Narodzenia dzisiaj, dobroć wokół w powietrzu i same pozytywne myśli. No ale sie nie zdenerwowałem. Mnie już mało co denerwuje.

Tu kupuję książki

2010-12-19T21:32:00.000+01:00

Aby blog nie obrósł pajęczynami i kurzem, zmajstrowałem mapkę. Jak w tytule.

Pokaż Tu kupuję książki na większej mapie

Wyniki Schroedingera

2010-12-14T22:40:00.000+01:00

Tak czasami myślę, że wyczekiwane wyniki badań lekarskich są jak kot Schroedingera. Jutro zajrzę do pudełka.

Niewiele zostało już tego roku

2010-12-12T17:59:00.000+01:00

2010 rok. Choć jeszcze się nie skończył, mogę powiedzieć że jest najgorszym rokiem mojego życia. A jeszcze się nie skończył. Jeszcze ma 19 dni na kolejne nieprzyjemne zaskoczenia, chwile bólu i potwornej niepewności. Prawie nic nie idzie tak jak by się chciało. Nie będę jeszcze robić podsumowań, bo jeszcze się nie skończył.
Powtarzam to w kółko, bo już bym chciał go zamknąć. Odłożyć na półkę i niech się tam zakurzy. Niestety, żadna warstwa kurzu nie przykryje wspomnień, które po sobie pozostawi.
Przede mną jeszcze ważna wizyta u lekarza. Niepewność i strach rozmontowują mnie psychicznie. Niektórzy twierdzą, że co nas nie zabije, to nas wzmocni. Na razie żyję, ale jestem coraz słabszy. A upierdliwości i kłody pod nogami piętrzą się w sposób wręcz niemożliwy.
Miałem jeszcze napisać kilka postów (tych najważniejszych) z reminiscencjami mojego pobytu w szpitalu - nie napiszę. Nie teraz. Miałem napisać piękny wpis o "Chochołach" - nie napiszę, choć dostałem pozytywnego kopa od Agrafka, a potem niesamowitego kopa od Wita Szostaka. Nie potrafię myśleć o niczym pozytywnym. Składam się ze zmartwienia, strachu, niepewności i smutnego zrezygnowania.

No bo komu, jak nie mi, na trzy dni przed decydującą wizytą u lekarza mogłyby się zepsuć dwa samochody jednego dnia? A do pokonania 100km zimowych dróg. Szlag. Piekło i szatani. Cholera.

Zakupy i podarki XI

2010-12-02T20:39:00.000+01:00

W październiku powiało starzyzną. Listopad przyniósł ucieczkę przed vatem.

W pierwszej kolejności Robert M. Wegner i jego "Opowieści z meekhańskiego pogranicza". Podobno objawienie w polskim fantasy. Choć ten gatunek jakoś specjalnie mnie nie rajcuje, chciałem te książki mieć. Wiele osób, z których zdaniem się liczę, polecało. Dodatkowo wydał to Powergraph - wydawnictwo które będę wspierać ze wszystkich sił. Nie dosyć, że wydają dobre rzeczy, przecierające nowe szlaki w fantastyce (Labirynty, Eremanta) to jeszcze dzięki nim mamy polską edycję Fantasy & Science Fiction. Sława i chwała.

Tom "Północ - południe" dostałem od małżonki z okazji 13 rocznicy rozpoczęcia działalności jako para, a tom "Wschód - zachód" zakupiłem w księgarni wysyłkowej MADBOOKS, której klientem zostanę chyba na długo.
Książki są tam niesamowicie tanie. Cena okładkowa 4 zakupionych pozycji to 133 zł. A ja zapłaciłem 101 zł. Czyli oszczędziłem na jeszcze jedną książkę! Ale to jeszcze nie wszystko. Madbooks ma siedzibę w Bydgoszczy, gdzie bywam dość często i można książki odbierać osobiście. Jak się domyślacie - to nic nie kosztuje. Trzeba tylko udać się w dzikie rejony Osowej Góry.

Kolejne trzy książki też z Madbooksa.

"Dopóki mamy twarze" C. S. Lewisa to podobno jego najlepsza powieść. Skonstruowana jak mit, mocno psychologiczna. Podobno bardzo satysfakcjonująca lektura.

"Palimpsest" Catherynne M. Valente to kolejna pozycja "Uczty wyobraźni" w której raczej trafia się na perełki niż gnioty. Poza tym słyszę same pochlebne opinie. I jak ładnie wygląda na półce z resztą serii...

"Święty Wrocław" Łukasza Orbitowskiego. Książkę kupiłem w ciemno, nie znając jeszcze jego wcześniejszego dokonania powieściowego "Tracę ciepło". Przeczytałem je w trakcie realizacji zamówienia i mogę sobie tylko pogratulować, bo smaku na prozę Orbita narobiłem sobie strasznego.

I jeden zakup z antykwariatu na Warszawskiej w Bydgoszczy. Tylko jeden, bo mi ktoś przetrzebił półkę z fantastyką.

"Koniec wieczności" Isaaca Asimova. Wydanie z 1969 roku w całkiem dobrym stanie. Za 3 złote. Kocham ten antykwariat.

Czasopisma

Nowa Fantastyka nr 339 to mój ostatni kupiony w prenumeracie numer tego pisma. Żegnam się z nim z bólem, ale czasami tak trzeba po prostu. W styczniu byłoby 23 lata odkąd je kupuję. Nie będzie. Pismo już nie dla mnie. Na dodatek własnie odbywa się tam mord na ikonie polskiego komiksu. Nie chcę na to patrzeć, nie chcę tego wspierać swoim portfelem. Pozostanę przy Czasie Fantastyki oraz polskiej edycji Fantasy & Science Fiction.

Fantasy & Science Fiction LATO 2010 Piękne mamy lato tej zimy, ale nie zniechęcam się i trzymam kciuki w nadziei, że terminowo pismo wyjdzie na prostą. Bo godnie zastępuję upadłą Nową Fantastykę.

Zakupy X, a właściwie przybytki X

2010-11-14T22:51:00.002+01:00

Październik był miesiącem obfitym w nowości w mojej biblioteczce. Wiele z tych nowości to właściwie straszne starości. Na dodatek dużej części z nich wcale nie kupiłem... ale po kolei.

Na początek pakiet książek, które dostałem od dobrego kolegi Leszka z sekcji aikido. Wielkie dzięki!
Wszystkie książki z wydawnictwa KAW, z serii "z glizdą". Żadnej z nich nie znam do tej pory, wiec trudno mi coś o nich napisać.

Trzy książki Andrzeja Trepki. Żadna z nich nie posiada oceny na portalu fantasta.pl.

Dwie książki Michała Markowskiego i jedna duetu Krzepkowski - Wójcik. Pierwsza z nich ma ocenę 5.0 na fantaście.pl, trzeba będzie się przekonać nawłasnoocznie. Tym bardziej, że piąteczkę wystawił też znany Agrafek.

Kurpisz, Nidecka, Hollanek. Oceny nie najwyższych lotów. Okładka Kurpisza - zgroza. Okładka Nideckiej - Grafika Wiktora Żwikiewicza, którego prace bardzo lubię, jednak w tym przypadku... coś nie wyszło.

Stefan Wul to jak się okazało autor francuski Pierre Pairault, chirurg dentystyczny. O książce Szarłat - Szymańskiej nic nie wiem, książka Kurty to podobno badziew straszny. To ten sam Kurta, co będąc naczelnym Ralaxu kazał Januszowi Chriście aby domalował w swoim komiksie wytoplessowanej hrabinie biustonosz, choć wcześniej na kolegium redakcyjnym grzmiał, że ma być "zachód i golizna" w Relaxie.

Na koniec pakietu książek od Leszka absolutny hicior, jeśli chodzi o tytuł: "Neurony zbrodni" Lucyny Penciak. Aż się boję czytać.

To nie wszystkie książki, które dostałem. Kilka tytułów już miałem, więc przekazałem je innym potrzebującym. :)

Zakupione na alledrogo brakujące tomiki serii "Stało się jutro". Zbliżam się do skompletowania całości. Mam sentyment do tej serii, bo tomik "Posłaniec" był moja pierwszą osobiście kupioną książką fantastyczną.

A tomiki te to: "Robot nr 3" (SSJ nr 6) i "Metoda doktora Quinna" (SSJ nr 7). Obydwa tytuły pochodzą od zamieszczonych w nich opowiadań Janusza A. Zajdla. Oprócz niego są tam i inni autorzy. Polscy i radzieccy.

Kolejne trzy książki to zakup dokonany w antykwariacie na Warszawskiej w Bydgoszczy.

"Marsjański poślizg w czasie" Philipa K. Dicka to książka, która źle mi się kojarzy. Ale to przez czasy, w których wyszła. Na początku lat 90-tych, gdy Amber zaczął wydawać książki "po zachodniemu" stać mnie było na nie. Kupowałem wszystko jak leciało. I nagle nastąpiło załamanie w finansach domowych. Mniejsza o przyczyny. To był zły czas. Te książkę zapamiętałem jako tę, której nie mogłem sobie kupić. Nie miałem kasy.

"Ludzie jak ludzie" Kira Bułyczowa, wysoko oceniana, wreszcie ją mam. Za śmieszne pieniądze.

"Gar'Ingawi wyspa szczęśliwa" Anny Borkowskiej to książka, o której słyszałem i czytałem tak sprzeczne opinie, że zauważywszy ja na półce, nie mogłem jej nie wziąć. Kiedy zweryfikuję te opinie... Na emeryturze? To niezła cegła jest.

I wreszcie coś nowego. I na dodatek szczęścia łyk. Książkę o której pisałem jakiś czas temu w "Jeszcze straszniejszych zaległościach" udało mi się wygrać! Dziękuję ci portalu Katedra!

ezs_3: ostateczny_upadek_sztuki_radiowej

2010-11-10T13:07:00.000+01:00

Skupi się na radiu eska, choć pewnie jest ono po prostu jednym z wielu.
Miałem siedem dni na dogłębne zapoznanie się z profilem tej rozgłośni. Sąsiad z sali nie słuchał niczego innego, a ponieważ pomagał mi - nie miałem serca prosić go o zmianę stacji. Jakoś to przeżyłem.
Dlaczego upadek? Bo to nie ma już nic wspólnego (oprócz fal fm) z radiem jakie znam. Wychowałem się na trójce i czwórce. Tam było takie coś jak audycje. Autorskie programy o czymś. Nawet jeśli "tylko" o muzyce, to była w tym jakaś myśl.
Teraz prosto robi się radio. Dostaje sie piosenki do grania i się je gra. Za mikrofonem sadza się byle kogo, byle miał nawijkę odpowiednią. Dostane od koncernów muzycznych piosenki gra się w kółko, tak aby każdy kto choć na chwile włączy radio MUSIAŁ je usłyszeć. Raz na jakiś czas puszcza się starszy kawałek, tak dla urozmaicenia. Wiadomości ze świata "gwiazd" podaje się przez kilka dni te same, tylko w różnej kolejności.
No i te rozmowy ze słuchaczami. Na przykład taka z 1 listopada:
"Cześć Jolka, o której wstałaś?"
"O dwunastej"
"Noooo to zabalowałaś! Gratsy! Jak było?"
"Słuchaj, no fajnie, wiesz"
"To ekstra! Imprezka super, co?"
"No pewnie, dopiero dochodzę do siebie"
"Słuchaj Jolka, a co dzisiaj robisz?"
"A wiesz, nudy straszne dzisiaj"
"To chcesz płytkę z muzą czy gierkę na iksboksa?"
"Płytkę! Super!"
"No to czadzik! Płytka jedzie do ciebie! Udanych imprezek!"
"Dzięki! Spoko! Pozdrawiam eske cała, świetni jesteście!"

...

ezs_2: człowiek_który_zabił_wszystkich_świętych

2010-11-08T14:22:00.000+01:00

Leżąc w szpitalu dokonuje się na nas wspaniała loteria: oto (o ile nie wylądujemy w izolatce) łóżko obok nas zajmuje sąsiad. Albo i sąsiedzi. Ja miałem szczęście spędzić swoje 10 dni w sali dwuosobowej. Początek i koniec upłynął mi w samotności, ale wewnętrzne osiem dni spędziłem z kolegą.
Więc jak wspomniałem: loteria. Można trafić w profesora literaturoznawstwa, krawca lekkiego, rockmana lub bezrobotnego malarza. Cokolwiek by się nie trafiło wspólny los zbliża.
Więc ja trafiłem bezrobotnego malarza, w separacji, mieszkającego z mamą. Nie czarujmy się, nie jest to towarzystwo którego bym szukał. Oczywiście musiałem dostać po łbie. Musiałem dostać lekcję. Kolega z sali był po lekkim wylewie, niedowładał prawą ręką. Kiedy ja przez niemal 4 dni leżałem zmaltretowany punkcją lędźwiową, a potem zespołem popunkcyjnym bezrobotny malarz podawał mi wodę, pomagał przy posiłkach, wołał pielęgniarki gdy było trzeba. Rozmawiał gdy miałem ochotę pogadać i milczał, gdy jej nie miałem.
Skąd więc taki tytuł tego wpisu? Ano miał jedna wadę. Od rana do wieczora słuchał radia eska. Nie znającym tej rozgłośni naświetle problem w kolejnym odcinku. Znającym jej profil i znającym mój profil muzyczny spieszę donieść: dałem radę. Góra plusów malarza przeważyła nad tym minusem. Jednego jednak nie mogłem przeboleć. To samo radio, z tymi samymi piosenkami grało mi nad uchem przez całych Wszystkich Świętych. Święto, które od zawsze brzmiało niesamowitą muzyką, serwowaną w Trójce albo wybierana samemu. W tym roku upłynęło w rytmie muzy pod dopalacza.

ezs_1: emailem_ze_szpitala

2010-11-05T23:31:00.000+01:00

Nie będzie tu spamowania moim stanem zdrowia, do tego świetnie nadawał się fejsbók i forum. Dość wspomnieć, że spędziłem 10 dni na oddziale neurologii. Może uda mi się zapisać tutaj tych kilka obserwacji poczynionych podczas przymusowego urlopu od normalnego życia. Może, jak będzie mi się chciało.

Tytuł kolejnego odcinka: człowiek_który_zabił_wszystkich_świętych

Jak szybko oddalają się daty

2010-10-17T19:09:00.000+02:00

Ustawiłem sobie niedawno w WMP albumy datami. Rok 1991. Wspaniały rok w muzyce. Czarny album Metalliki, "Out of Time" R.E.M. "Innuendo" Queen, "Blood, Sugar, Sex, Magic" Red Hotów, "Ten" Pearl Jam, "Nevermind" Nirvany, "We Can't Dance" Genesis, "Legenda" Armii, "Spalam się" Kazika...
I nagle zapukała mi do głowy nieprzyjemna myśl: w przyszłym roku (już niedługo!) stuknie im 20 lat. DWADZIEŚCIA LAT! A ja pamiętam jak one wychodziły. Kupowane ze stolików z pirackimi kasetami (innych przecież nie było właściwie), oglądane w teledyskach na kablówkowym MTV na czarno-białym telewizorze.
I zaraz po tym zapukała myśl druga. W latach 89-91 zapoznawałem się intensywnie z dokonaniami Pink Floyd. Słuchałem zaledwie 10 letniego The Wall, 13 letniego Animals, 15 letniego Wish You Were Here, 17 letniego Dark Side of the Moon. A one, pomimo fascynacji, wydawały się pochodzić z kosmicznie odległych czasów.
Kurde, jak w tytule.

e-flauta

2010-10-14T08:56:00.000+02:00

Nic, cisza. Żaden zefirek offtopu nie marszczy gładkiej toni internetu, żadna burza flejmu spokoju jego nie burzy. Jak okiem sięgnąć - cisza. Fora zamarły, blogerzy nie blogują, fejsbók odwrócił oko swej kolektywnej jaźni ode mnie. W końcu sam się do tego wyciszenia dokładam, nie publikując żadnych wieści o sobie, nie blogując i nie udzielając się na forach. Cisza.
Nawet prowokowanie Agrafka dało jednorazowy tylko efekt. Oczywiście napisał coś tak trafnego, że ciężko z tym polemizować. Oczywiście wyssał w jednym wpisie temat tak dokładnie, że nie ma się na czym tam już pożywić. Cisza.
A przecież mógł napisać, że to wina Orbita, który podsuwa mu jakieś skandynawskie wokalistki o niezapamiętywalnych imionach i nazwiskach, w związku z czym Agrafek nie ma czasu na posłuchanie Amandy Palmer, której imię i nazwisko trudne do zapamiętania nie jest.
No ale jest cisza. Może się nią podelektujmy.
Koniec zmarszczki.

Zakupy II a właściwie IX

2010-09-30T21:01:00.000+02:00

No to z końcem miesiąca czas pochwalić się książkowymi zakupami. I nie tylko książkowymi.

Książki w tym miesiącu głównie, a właściwie jedynie antykwaryczne. Dlatego podam też ceny. Bo bardzo lubię takie ceny.

Antykwariat w Kościerzynie, który się rozrósł i wreszcie jest otwarty do rozsądnej godziny 17 - czyli mogę do niego zajrzeć bez potrzeby zwalniania się z pracy (do Kościerzyny mam 35 km). Książka kosztowała 4 zł. Teraz brakuje mi już tylko tom 3.

Bułyczow rozpocznie serię książek zakupionych w nowym (? - dla mnie nowym) antykwariacie w Bydgoszczy, przy ulicy Warszawskiej, który otwarty jest do zabójczej godziny 16.30. Dzisiaj udało mi sie tam być, gdyż jechałem przez Bydgoszcz do Torunia.
Książka kosztowała mnie 1 zł, którą to cenę pan sprzedawca wymyślił na poczekaniu.

Simak, czyli jeden z wielkich mistrzów SF, którego ciągle jakoś nie mogę poznać. Jego "Miasto" jest u mnie najstarszym kurzozbieraczem na półce.
Cena 2 zł - była zapisana na okładce.

"Wichry nocy" Wagnera brakowały mi do kolekcji, bo mam na półce i "Pajęczyne utkaną z ciemności" i "Krwawnik". Szkoda, że Amber nie wydał całości serii...
Cena 5 zł wymyślona na poczekaniu.

Antologia Naszej Księgarni pasująca mi na półkę, na której stoi seria "Stało sie jutro" i zbiorek Zajdla "Iluzyt".
Cena 4 zł zapisana na okładce

"Wielką księgę horroru" tom 1 chciałem mieć bo jest tam opowiadanie Gene Wolfa. No to mam za 15 zł (zapisane na okładce)

Komiksy, co ciekawe od daaaaawna nie kupowane przeze mnie.

2 tom serii, która pamiętam z nieodżałowanego Świata Komiksu, gdzie w odcinkach szedł tom 1. Wtedy mnie kreska Swolfsa nie urzekła, dzisiaj inaczej to widzę. Bez wahania wydałem więc 3 zł i wyciągnąłem go z wyprzedażowego kosza w carrefour Chojnice.

j.w. tylko tom 4 i wyjęte z tegoż kosza kilka dni później. Teraz czas zacząć polowanie na alledrogo na pozostałe tomy.

5 tom Fantasy Komiks, bo dostałem od znanego agrafka tom 1, a byłem w stanie chwilowej depresji którą mógł przemóc tylko jakiś zakup - więc zauważywszy w kiosku w Bytowie - kupiłem. Teraz nie wiem co zrobić, bo po prostu musze kupić tom 2, 3 i 4, a potem 6, 7, 8....

Film animowany

Jakiś czas temu kupiłem za kilka złotych pierwszą część Hellboy Animated "Miecz burz" i bardzo mi sie spodobało. Dlatego bez wahania wyłowiłem z kosza w carrefour Chojnice część drugą. Za 6.99. Bajka, nie?

Jeszcze straszniejsze zaległości

2010-09-18T23:36:00.001+02:00

Ciąg dalszy pobożnych życzeń czytelnika fantastyki. Tym razem książki będące już na rynku.

Dariusz Domagalski "Gniewny pomruk burzy"

Obiecałem kiedyś autorowi, że jak wyda książkę, to ją kupię. Pierwszy tom na kolana nie położył, ale zdecydowane zaintrygował innym spojrzeniem na świat. Drugi tom czeka na półce na zmiłowanie. Albo raczej na zakup trzeciego i czytanie jednym ciągiem.

Marek Oramus "Trzeci najazd marsjan"

Fragment ukazał się jakiś czas temu w "Czasie Fantastyki" i bardzo mi się spodobał. Bo ja w ogóle lubię prozę Oramusa, szkoda, że tak mało pisze.
Mam nadzieję wygrać tę książkę w konkursie Katedry.

Catherynne M. Valente "Palimpsest"

Tejże autorki posiadam "Opowieści sieroty", które kupiłem po przeczytaniu wybranego metodą chybił-trafił zdania. Poza tym, to "Uczta wyobraźni" - nie dość, że dobre książki wydają, to jeszcze jak pięknie wyglądają na półce! Oprócz pierwszej, która ma grzbiecik odwrotnie. Tę książkę mam nadzieję wygrać w konkursie Nowej Fantastyki.

Jeff Vandermeer "Shriek: posłowie"

I znowu "Uczta Wyobraźni'. Kolejna książka Vandereera o Ambergris. Okładka mi się nie podoba. Nie cierpię fioletu!

C. S. Lewis "Trylogia kosmiczna"

Po nieudanych polowaniach na brakujące dwa tomy (mam tylko "Perelandrę" ze starego, klasycznego wydania Pelikana) niebiosa się zlitowały i wreszcie wyszło nowe wydanie. Tylko drogie jakieś... Dlatego jeszcze nie mam.

C. S. Lewis "Dopóki mamy twarze"

Znowu Lewis! Co za niespodzianka! Ksiązki nie udało mi sie wygrać, choć startowałem chyba w trzech konkursach w sieci. A szczerze mówiąc, w żadnej "analogowej" księgarni na nią nie trafiłem. I dlatego jeszcze nie mam. No i też jest droga...

Łukasz Orbitowski "Święty Wrocław"

Bardzo chciałbym się zmierzyć z tą książką, o której sam autor mówi, że dopracował i poprowadził wszystko konsekwentnie i tak jak chciał, a czytelnicy twierdzą odwrotnie.
A na Polconie podobno słychać było głosy rozżalenia, że nie dostał Zajdla...

Łukasz Orbitowski "Nadchodzi"

Znany Agrafek twierdzi, że to najlepsze co Orbit napisał. Skoro tak twierdzi, to pewnie tak jest, ale nie zaszkodzi sprawdzić.

Straszne zapowiedzi...

2010-09-17T23:35:00.001+02:00

Na fali szaleństwa z wklejaniem okładeczek dzisiaj wpis o nadchodzących premierach książkowych, które po prostu muszę mieć

Bernard Cornwell "Nieprzyjaciel Boga"

Znany Agrafek polecił tom pierwszy, który zakupiłem małżonce. Ani ona ani jeszcze go nie przeczytaliśmy, a tu już zaraz pojawi się tom drugi. Na ale skoro poleca Agrafek, to o prostu trzeba to mieć.

Alastair Reynolds "Prefekt"

A tego autora polecił mi niegdyś człowiek zwany niepcem. Ba, nawet wymieniłem kilka maili z samym autorem, podsuwając mu swoją wizję Sunstealera z "Przestrzeni objawienia", która przywróciła mi wiarę w starą dobrą, twardą SF. Potem był lekki spadek lotów w "Migotliwej wstędze", niedawno znowu zachwycił mnie rozmach wizji w "Arce odkupienia", na półce stoi świeżutka "Otchłań rozgrzeszenia", a tu proszę - kolejny tom. Rewelacja!

Glen Cook "Powrót Czarnej Kompanii"

A to jakby powtórka z sytuacji z Cornwellem, tylko że razy dwa. Ba na półce czekają już dwa grubaśne zbiorcze tomu Czernej Kompanii. Ale w tym przypadku Agrafek apostołuje z siłą mogąca góry przenosić. Tylko jakoś ostatnio nie mam serca do fantasy. Ale to się zmieni.
A jakiś czas temu nawet wysyłałem maile do któregoś z wydawnictw, by wznowiono ten cykl. Co prawda chodziło o tanie wydanie kieszonkowe, a dostałem opasłe wydanie zbiorcze, ale jak sie przeliczy cenę na zawartość, to jest to tanio. Tylko, że wydało nie to wydawnictwo ;)

Antologia "wielkie dzieło czasu"

Przyszedł czas na książkę-widmo. Zaklinam rzeczywistość powtarzając przy każdej okazji, że na nią czekam i jak wyjdzie to ją kupię. Książko - wyjdźże wreszcie! Redaktorze! Tłumaczu! Redaguj! Tłumacz! Pięknie proszę!

Neal Stephenson "Cryptonomicon"

Czytałem tegoż autora co prawda tylko "Diamentowy wiek", ale książka wstrząsnęła mną do głębi. Kolejne otwarcie oczu jaka może być fantastyka. Na fali podziwu zaopatrzyłem się i w "Zamieć" i "Peanatemę" i Cykla Barokowy. "Cryptonomiconu" tez nie odpuszczę.

Jacek Dukaj "Król bólu"

Komentarz właściwie zbędny. Po latach zapowiedzi mętnych, wreszcie mniej mętna. Po "Lodzie" i "Innych pieśniach" biorę tego pana w ciemno.

China Mieville "Miasto i Miasto"

Tego z kolei autora nie lubię ze względów ideologicznych. Co dziwne, bo czytałem chyba tylko dwa lub trzy jego opowiadania, w tym "Jacka" związanego z cyklem rozpoczętym "Dworcem Perdido". Jednak lektura tegoż opowiadania dowiodła mi, że w ten cykl nie chcę wcale wchodzić. I już. Ale o "Mieście i Mieście" pisał swego czasu bardzo zajmująco Dukaj. Zrobił smaka.

Antologia "Kroki w nieznane. Almanach fantastyki 2010"

Bo to raczej dobra antologia jest i mam wszystkie poprzednie roczniki (z nowej odsłony, ze starej dopiero dwa). Jeszcze nie wiem, co się w niej znajdzie, ale i tak będę dążył do kupienia.

William Gibson, Bruce Sterling "Maszyna różnicowa"

No a to wychodzi w serii Uczta Wyobraźni, która mnie jeszcze nie zawiodła (ale oddajmy prawdę, przeczytałem dopiero 4 książki z niej). Jednak przeczytany niedawno "Dom burz" (muszę w końcu coś o nim napisać) narobił mi smaku na więcej steampunku. No to czekam.

Zagubiony w górach Eremanty

2010-09-16T23:13:00.000+02:00

To piąte podejście do próby napisania czegokolwiek o Eremancie. Z biegiem czasu dostaję coraz większego rozdwojenia jaźni, gdy myślę o tej książce. Bo i trzeba ją chwalić i trzeba ganić.
Ta książka nie poleżała długo na mojej półce. Kusiła jakże inna okładka, kusili znajomi. Do zakupu skusiła promocja w saloniku prasowym jakiegoś hipermarketu.
Krótko po lekturze byłem pełen entuzjazmu i gotów do wybaczenia (a raczej, w uniesieniu polekturowym - do niezauważania) pewnych błędów konstrukcji książki. Z biegiem czasu coraz bardziej jednak te mankamenty zyskiwały na wadze. Nie mogąc znaleźć odpowiedniej proporcji - milczałem.
Dzisiaj z kolei, po dłuższym czasie, ciężko przywołać wszystkie myśli, które lęgły się w głowie po lekturze. A było ich niemało. Posiłkować się będę czterema poprzednimi próbami wzięcia się z Eremantą za bary. Całe szczęście, że Agrafek wbił mi do głowy, by niczego nie kasować.

Zadziwiają mnie głosy (szczególnie pań), że książka jest nudna. Michał Cetnarowski słusznie zauważył, że ciężko z takim stwierdzeniem polemizować. To, że książka opisuje świat spokojny, leniwy, w którym żywej akcji brak, a język powieści dostosowuje się do tego, to chyba zaleta, a nie wada? Gdyby Skalska opisywała to z werwą, krótkimi ostrymi zdaniami, byłoby lepiej? To dla mnie zawsze jest pewnym wyznacznikiem jakości lektury - jak treść wspomagana jest jest przez język, konstrukcję zdań. Mistrzostwo (na razie nie do pobicia) osiągnął Wit Szostak w Oberkach do końca świata. No i własnie, czas na cytat z pierwszej wersji tego wpisu: Ostatnio tak dobrze pod względem literackim, napisane teksty widziałem u wspomnianego już Cetnarowskiego i Szostaka. Język Skalskiej daleki jest od prostej komunikatywnej poprawności, której hołdują twórcy ze "stajni" pewnego wydawnictwa. Choć i Skalską "dobrze się czyta". Jednak u niej słowa, choć płyną lekko, maja swoją wagę.
Tu przypomnieć trzeba jeszcze Kubę Nowaka i jego Dziwne dni, w których pęknięcie świata znalazło swoje konstrukcyjne odbicie w tekście. Strasznie cieszy mnie, że mamy autorów, którzy nie ulegają i nie przechodzą na ciemną stronę mocy. Łatwa jest ścieżka językowej poprawności i dobrzesięczytalności.

Kiedy juz pochłonąłem opowieść, zacząłem się zastanawiać, ile poziomów ona miała. I ogarnął mnie strach, że nie odnajdę wszystkich, że nie uda mi się zapisać tych tropów, którymi pobiegły moje myśli po lekturze.

Jednak spróbuję. Przynajmniej częściowo.

Skalska opowiada o samotności. Ponieważ jej kiedyś doświadczyłem, bardzo działały na mnie fragmenty, gdy Magda przebywała sama w domu. To wycofanie sie ze świata i oczekiwanie, że ktoś stan ten przerwie. Zadzwoni, przyjdzie. Jednak to musi być ktoś właściwy. I serio rozumiem bohaterkę, że nie zwiedzała, nie rzuciła się w wir życia towarzyskiego. Pozostała w zamknięciu obcego domu, sam na sam z tajemnicą Eremanty. Magda chyba nie akceptuje siebie, ale nie ma też siły by coś ze swoim życiem zrobić. Pozostaje wycofanie, bo gdy nic się nie robi, to ciężko zrobić coś źle, i czekanie, że coś stanie się samo.

I jakże to podobne do sytuacji eremantczyków. Wycofani z życia, poddają się biernie życiu w utartym schemacie. Nic nie mówiąc - nie ranią i nie są ranieni. Nie popełniają błędów.

Ale tez nie ma w nich życia, nie ma radości.

I właśnie w kontekście tego jak ja odebrałem tę opowieść, w ogóle nie leży mi historia poznawane przez Magdę z listów odnalezionych w domu. Nie leży mi fabularnie, nie czuję jej związku z resztą powieści i nie leży mi konstrukcyjnie. Ta opowieść pojawia się nagle, w pewnym momencie przesłaniając główny nurt książki. Czytając ją, cały czas czekałem na olśnienie, miałem nadzieję, że odkryję w niej coś, co połączy ją z resztą historii. No niby wiem, że chodzi o milczenie, ale... nadal mi nie leży.

Mam wrażenie, że Eremancie przydałoby się jeszcze poczekać. Może autorka powinna jeszcze przed wydaniem poczytać ją kilka razy. Nie wiem. Takie odczucie mam.

Z wielką nadzieją i radością patrzę na to co wyrabia w polskiej fantastyce Powergraph. Chyba żadne inne wydawnictwo nie daje szans tak odmiennej fantastyce, jaką dostaliśmy w Labiryntach Cetnarowskiego i Eremancie Skalskiej. Oby tak dalej. Szostak wyszedł już całkiem z wydawnictw fantastycznych (PIW i teraz Lampa), Skalskiej i Cetnarowskiemu dla rozwinięcia skrzydeł przydałoby się teraz wydać coś co nie kojarzyłoby się tak jednoznacznie z fantastyką. Bo oboje mogą mieć duży udział w poszerzaniu granic. We wzajemnym odkrywaniu się "fantastycznego getta" i "głównego nurtu". I także z tego powodu to ważna książka. Bo pokazuje, że można inaczej.

Pora kończyć ten totalny chaos.

Zakupy I

2010-09-16T21:59:00.001+02:00

Ostatnio zakupione:

Zakup z namiotu z tanią książką. Potem w domu okazało się, że to wcale nie było tanio.

Zamówione w wydawnictwie. Ponad dychę taniej niż cena na okładce. juz czytam.

Leżało sobie w wyprzedażowym koszu w MediaMarkcie. Uratowałem.

A to z antykwariatu w Koscierzynie. Całe 2 złote.

Kiedyś w dziwnych okolicznościach nabyłem tom 1, teraz mam i 2 i to z autografem... nosiwody. Któremu dziękuję za dostarczenie tej i następnej ksiązki na Polcon. Oraz jeszcze dwóch, które na razie są schowane w szafie.

Pewnie będzie to kolejna lektura po Chochołach. Dla zmiany konwencji, a z drugiej strony, niedawno skończyłem Arkę odkupienia, więc przeczytam kolejny tom, zanim poprzedni wywietrzeje.

A to znowu antykwariat w Kościerzynie. Bardzo go lubię.

Zaległości

2010-08-30T23:10:00.000+02:00

Wróciłem z urlopu, a tu:
- nadal nienapisana jest notka z "Eremanty"
- ciągle nie ma notki o F&Sf nr 2
- co oczywiste (bo czytałem na urlopie) nie ma notek o "Domu burz" i "Obozie koncentracji"
- nie chce mi się pisać o samym urlopie, ale napisałbym coś o krótkiej wizycie omalżepolconowej, tylko, że... nie chce mi się

A poza tym boli mnie kolano jak jasna cholera, więc chyba spełnia się przepowiednia doktora sprzed 5 lat, że po lewym przyjdzie i czas na prawe. By je pokroić.

Czas zatacza koła o coraz mniejszym promieniu

2010-08-17T22:27:00.000+02:00

Pamiętam taką oto sytuację sprzed 4 lat: musiałem wymienić amortyzatory w moim niecodziennym aucie. Udałem się do firmy, nazwijmy ją KDAuto. Do zwykłego, murowanego sklepu z warsztatem firmowym. Tam znaleziono mi odpowiedni typ amortyzatora, podano jego symbol oraz cenę. Wyszedłem oszołomiony nadchodzącym ubytkiem w stanie konta.
Wróciłem do domu i zwierzyłem się z tego bólu znajomemu mechanikowi. Powiedział: a w internecie szukałeś?
No nie szukałem, więc poszukałem. Znalazłem. Te same. Nie TAKIE same, dokładnie TE same. W cenie połowę niższej. Czyli za jeden ze sklepu miałem dwa z netu. Zamówiłem.
To nie koniec tej historii. Amortyzatory nadeszły, a wraz z nimi karty gwarancyjne. Wystawione przez KDAuto, które było ich oficjalnym dystrybutorem.
Czyli: rąbali ile się dało niczego nieświadomych innych dróg zaopatrzenia klientów. A w rzeczywistości można było sprzedawać taniej, a jeszcze pośrednik się pożywił...

No i do czego zmierzam?
To koło czasu tak pędzi, że wystarczyło te kilka lat by sytuacja zaczęła się odwracać.
Oto na strasznym fejsbuku pewne znane, fantastyczne wydawnictwo ma codzienną promocję: książka tegoż wydawnictwa 50% taniej. Nie powiem, sam skorzystałem kilka razy. Ale coraz częściej są tam książki, które już dawno leżą w tanich księgarniach, z obniżkami 70-80%.
Gdy dodać do tego jeszcze koszty wysyłki (nie tylko w tym przypadku, u wszystkich wysyłkowców), może się okazać, że to internetowi teraz nas rąbią, czując się mocni wypracowaną naszymi portfelami pozycją.

Nadejdzie taki dzień, w którym będziemy szukać "żywego" sklepu, ze sprzedawcą, z którym można porozmawiać o książce (amortyzatorach, etc.), gdzie towar będzie można dotknąć powąchać potrzymać w ręce.

Szeroki rozmach

2010-07-26T23:26:00.000+02:00

Jest w kosmicznej, twardej Sf taka siła, która pozwala jej na szalony rozmach. Jeśli tylko starcza autorowi wyobraźni i wiedzy, wycisnąć może z tego gatunku wizje powalające. Bardziej mnie to kręci niż fantasy, gdzie można dosłownie wszystko, bo magia na wszystko pozwala. Zależy jak się ją sobie wymyśli. W SF wyobraźnia autora chodzi trochę w kieracie cenzury. Musi kombinować, naginać się i dostosowywać, gimnastykować, by świat przedstawiony nie stał się "magiczny", by - choć wymyślony - nadal pozostał "realny".
Autorem, który już po raz trzeci zabrał mnie w niesamowity rejs po kosmosie jest Alastair Reynolds. Po "Przestrzeni objawienia", "Migotliwej wstędze" nareszcie wziąłem się za "Arkę odkupienia". Tak, wiem, że jestem opóźniony w czytaniu. Może to jednak dobrze, bo z tego co słyszę, dobrze jest znać poprzednie tomy podczas czytania "Otchłani rozgrzeszenia".
Już w "Arce..." miałem z tym problem. Mi lektury wietrzeją z głowy, a wrodzona niechęć do spoilerowania nie pozwoliła mi napisać w notce na forum MAGa niczego konkretnego o fabule. Braki w pamięci nasunęły mi pomysł, by - zanim kupie "Otchłań..." przeczytać jeszcze raz "Przestrzeń..."
Nie będę się tu długo rozwodzić, bo też nie jest to recenzja, tylko notka w blogu. Niesamowicie podoba mi się wizja Inhibitorów, to Reynoldsowe wytłumaczenie milczenia wszechświata.
Książka budzi szacunek rozmachem, i konsekwencją. Te trwające lata podróże, i przewijająca się w fabule świadomość bohaterów, że lecąc gdzieś, zostawiają za sobą nieodwołalnie znany sobie świat. Lubię, gdy autor jest zdolny swoje pomysły rozpisywać na wiele głosów, gdy pomysł pączkuje w cały świat powieści. Reynolds jest naukowcem i to widać. Świat jest spójny, konsekwentny.
No i poza tym, ja ciągle lubię patrzeć w gwizdy i myśleć, że tam, gdzieś, ktoś musi być. Ktoś w miarę podobny, nie możemy być tak cholernie wyjątkowi, nie zasługujemy na to.

Zaskoczenie

2010-07-22T21:18:00.001+02:00

Za oknem upał niemiłosierny, na szybie kilka bardzo śmiało spadłych, a teraz nieśmiało obsychających kropel niespełnionego deszczu. W głowie pustka. Coś tam mi się jednak pomyślało kilka dni temu, tylko siły, czasu, chęci nie miałem, by to z siebie wylać.
W czasie tego roku, spotkałem po baaaardzo długim niewidzeniu dwóch kolegów: jednego rówieśnika z klasy, ze szkoły podstawowej (8 klasowej!) i drugiego, kilka lat starszego, sąsiada z klatki schodowej.
Z tym pierwszym dzieliłem wspólne pasje - komiks i muzykę. W schyłkowym okresie podstawówki odkrywaliśmy razem Pink Floyd, a za komiks dalibyśmy sie posiekać. Ten drugi - wciągnął mnie w świat fantastyki, pożyczał mi pierwsze książki sf i f, zabierał na spotkania PSMF Maskon w Bydgoszczy.
No więc spotykam ich po kilkuletniej przerwie. I nie mogę nawiązać się do tamtych emocji. Ich ewolucja w odmiennych warunkach przebiegła inaczej, poszli innymi drogami.Jakże strasznym zaskoczeniem jest, gdy słyszy się taka odpowiedź na pytanie o to co nas dawniej kręciło: "a to, to wiesz, kurcze, dawno było, nieee, już mnie to nie interesuje...". I ten wyraz zaskoczenia. Jakbym zapytał o coś zupełnie z księżyca.
A może to ja zatrzymałem się w rozwoju?

Chmury przed burzą

2010-06-30T23:39:00.000+02:00

Chmury przed burzą, która narobiła nam masę szkód w okolicy. Wersja czarno-biała bardziej klimatyczna od kolorowej, choć i tamtej niczego nie brakuje.

Z naukowym kluczem

2010-06-29T00:45:00.000+02:00

Książkę skończyłem czytać już kilka dni temu, ale chciałem dać się jej odleżeć na półce pamięci krótkotrwałej i zobaczyć ile zostanie przeniesione do długoterminowej. Na Fantaście książka ma wysoką ocenę i to skłoniło mnie do zakupu. Słyszane tu i ówdzie pochlebne opinie też oczywiście. Właściwie nie słyszałem złego słowa o niej, co zawsze jest niebezpieczne, bo entuzjazm chwalących potrafi przerosnąć rzeczywistą wartość. W tym przypadku tak się nie stało.

No to czas na subiektywny ślizg po opowiadaniach.

Wieża Babilonu.
Czytając otwierające zbiór opowiadanie nie mogłem się pozbyć natrętnego podobieństwa do "Wieży imion" KTLa, które to podobieństwo okazało się być bardzo powierzchowne.
Chiang pyta o prawo do sięgania w nieznane, do odkrywania tajemnic świata. Pyta tez o Boga: jeżeli jest to czy chce byśmy zgłębiali konstrukcje świata, co jest Jego przecież tajemnicą? Gdzie w trudności w zdobyciu wiedzy leży granica, która specjalnie nam wyznaczył. Który z odkrytych poziomów jest tym granicznym, jest opatrzony tabliczką "Authorized Personel Only. Violaters Will Be Prosecuted". A może Boga nie ma, i po prostu konstrukcja świata na pewnym poziomie złożoności jest niebezpieczna? Można spokojnie patrzeć na Big Bena i odczytywać z niego godzinę, ale już łażenie po jego mechanizmach może się skończyć źle.

Zrozum.
Przejmujące opowiadanie. Jednak co oczywiste wpada w zwyczajową pułapkę pisania o geniuszu, samemu geniuszem (tego formatu, co opisywany) nie będąc. Czyli - bohater, zmieniający się pod wpływem nowego leku, specjalnie nie zaskakuje. Ale też i nie o zaskoczenie chyba tu chodzi. I tutaj Chiang ociera się o temat nauki, poznania i ich celu. Zwycięzcą pojedynku geniuszy zostaje ten, który zatrzymuje się w rozwoju, gdyż uzyskany poziom inteligencji pozwala mu na rozwiązanie wszelkich problemów dotyczących sfery ludzkiej. Dalsze zagłębianie się w teoretyczne problemy, ba - tworzenie ich dla przyjemności ich rozwiązania - jest jałowe. I skazane na przegraną.

Dzielenie przez zero.
Znowu tematyka naukowa. Być może nasz świat, to jak go rozumiemy, jak go postrzegamy jest specjalnie uproszczony, tak abyśmy mogli go z grubsza rozumieć, dobrze się w nim czuć, żyć sobie spokojnie. Dostępne nam teorie naukowe są w sam raz na nasze możliwości. Co jednak, gdy - choćby przypadkowo - sięgniemy głębiej? Gdy czyjś przebłysk geniuszu pozwoli dostać się do strefy zakazanej i wyniesie stamtąd informacje burzące spokojny obraz świata? To opowiadanie jest o czymś jeszcze, ale mi to umyka.

Historia twojego życia.
Opowiadanie - majstersztyk. Nierozerwalny konglomerat formy i treści. Zaplanowany i zrealizowany z niesamowitą precyzją. Zdradzać fabułę, byłoby grzechem. Ograniczyć się do kilku słów - też.
To opowieść o determinizmie, pytanie, co jeśli wszystko jest z góry ustalone? Zapisane? Czy zmieniłoby to coś w naszym postrzeganiu, uczuciach.
To po prostu trzeba przeczytać.

Siedemdziesiąt dwie litery
To opowiadanie było mi już znane, jednak w towarzystwie innych opowiadań Chianga pozwala lepiej dostrzec fascynacje autora. A najwyraźniej jest nią nauka. W tym przypadku pozwala ona na wyrwanie sie z boskiego (?) planu i zaprowadzenie własnego porządku, który... nie zdradzę. Poza głębszymi pytaniami, opowiadanie jest także wciągające czysto fabularnie, przygodowo wręcz. To spełniony sen miłośnika dobrej fantastyki: jest i rozrywka i powód do zadumy.

Ewolucja ludzkiej nauki
I znowu o nauce. Najkrótsze opowiadanie z tomu stawia pytanie o naszą zdolność pojmowania. Jak wiele z naukowych odkryć, nawet tych niezbyt abstrakcyjnych, jest dla nas kompletną tajemnicą? Czy tak naprawdę wiem, co dzieje się w procesorze komputera, gdy pisze te słowa? Czy jestem w stanie to zrozumieć? A jeśli tak, to czy znajdę czas by zrozumieć jak działa lekarstwo, które własnie połknąłem? Większość z nas, jak ludzie z opowiadania, patrzy na świat naukowców jak na magiczna i niedostępną krainę.

Piekło to nieobecność Boga.
Po opowiadaniach, które wprawiały nie w zachwyt, to wprawiło mnie w osłupienie. Zamysł, który przyświecał autorowi był, jest i chyba pozostanie dla mnie nieodkryty. Nie podejmuje się zgadywania. Nie podobało mi się.

Co ma cieszyć oczy
Opowiadanie w formie reportażu. Sam chciałem napisać coś w tej formie (moje pisarskie niespełnienie wynika głównie z nieumiejętności sklecania sensownych opisów). To mocna rzecz o posuniętej do absurdu politycznej poprawności, nie dająca jednak jednoznacznych odpowiedzi. W którymś momencie będziemy chyba musieli sobie odpowiedzieć, czy czas już odrzucić nasza dziką, zwierzęca przeszłość i przestać kierować się biologicznymi sygnałami. Czy jednak będziemy wtedy jeszcze ludźmi?

Podsumowując: do księgarni marsz! Taka własnie powinna byc ( i jak widać może być) fantastyka. Dająca i rozrywkę i literacką ucztę i pożywkę dla umysłu.

64-334 czyli o stawaniu na palcach i schylaniu się

2010-06-27T00:44:00.000+02:00

64. Styczeń 1988, dwunaste urodziny. Nagły impuls po zauważeniu czarno-burej okładki z seledynowym tytułem. "Mamo, chcę to na urodziny". Dostałem i tak to się zaczęło. Cała ta historia ze stawaniem na palcach. Bo przecież miałem zaledwie 12 lat. A tam trudne słowa, emocje których nie miałem jeszcze szansy przeżyć, obrazy pewnie do wieku nieodpowiednie. I musiałem stawać na palcach by tego dosięgnąć. Musiałem szukać, doczytywać, wyobrażać sobie, myśleć.

334. Czerwiec 2010, listonosz własnie przyniósł. Odpakowałem, wyjąłem książkę dołączoną i odłożyłem na rosnący nieprzeczytany stosik. Bo tam od jakiegoś czasu wilkołak i wampir, podążanie za modą. Schylanie sie do średniej. Ba, gdybyż tylko, to schylanie się poniżej niej. Ma być na czasie, łatwo i przyjemnie. Niemęcząco.

Zaglądam na internetowe emanacje pisma: portal i facebook i niedobrze mi się robi od tego cukru i głaskania. Szczególnie sztucznie uśmiechnięte facbookowe notki wprawiają mnie w osłupienie: jak daleko można się posunąć? Jak nisko można się zgiąć, jak pochyłym drzewem się stać (tym od kozy skaczącej).

A przecież można kiedyś było schylać się do młodych, niewyrobionych w inny sposób. Jak dobry nauczyciel zaszczepiać fascynację. Dawać wędkę chęci poznania, a nie tylko hipermarketową mrożoną pangę, taka sama jak wszędzie. Miałem cholerne szczęście, mieć te swoje 12 lat w dobrym momencie.

Dalsze pisanie nie ma sensu. Na horyzoncie majaczy zabijająca wszystko konkluzja: bo czasy są inne. A ja mam ochotę wykrzyczeć jej prosto w twarz: I CO KURWA Z TEGO?

Mars

2010-06-05T00:36:00.000+02:00

Tytuł tego posta miał brzmieć w wersji pierwszej "Życie na Marsie", ale wtedy pierwsze zdanie musiałoby brzmieć "Ale nie ten genialny serial, o którym też powinienem w końcu napisać". Wiec zmieniłem go na "Opowieść bez bohatera", ale wtedy pierwsze zdanie byłoby "Ale nie ten słynny komiks, który wypadałoby w końcu przeczytać".
Został więc po prostu "Mars". Kosika "Mars".

Mam tak z książkami, że im bardziej mi się podobają, z tym większym niepokojem patrzę na chudnąca cześć nieprzeczytaną jeszcze. I pomimo słyszanych tu i ówdzie głosów, że to nie jest dobra powieść, własnie tak miałem. Obserwowałem malejącą liczbę stron do końca z rosnącym niepokojem. Zaraz książka się skończy, zaraz opuszczę Marsa, zaraz wszystko się wyjaśni.

Na pewno nie jest to "wielka literatura". Język powieści jest prosty, surowy wręcz, ale czyż taki nie jest i sam Mars? W niedawno przywołanej tu trylogii Forda, surowość języka zostawiała miejsce na pracę wyobraźni. Tutaj surowość ta skomponowała się ze światem przedstawionym. I mi to zagrało bardzo dobrze!

Zarzutem, który często słyszałem, jest też oschłość autora względem bohaterów. Są tylko statystami odgrywającymi zadane role. Ale i to nie przeszkadzało mi. Dość szybko odkryłem, że to powieść idei, że fabuła jest tu pochodną koncepcji. (I w tym miejscu po prostu muszę wymienić Lema i Dukaja, którzy szli wcześniej tą sama drogą, tworząc światy idei, z bohaterami wobec których pozostaje się.. obojętnym.)

Rafał Kosik zawarł w "Marsie" chyba wiele swoich przekonań, wizji rozwoju i ocen ludzkości. Nie jest to wizja krzepiąca. Choć, chcąc być złośliwym, musiałbym powiedzieć, ze przesadnie optymistyczna. Nie będzie żadnego Marsa do zniszczenia. To co ludzkość powieści zrobiła z Czerwoną Planetą, ludzkość zza okna zrobi z Ziemią. No i oczywiście bez gravów, pól siłowych i elektrycznych snów. Nawet tego nie będziemy mieć.

Mam też tak, że nie mogę się powstrzymać przed zgłoszeniem znalezionego kiksa. Choćby i po to, by ktoś wyprowadził mnie z ewentualnego błędu. Otóż pisze Rafał: "Ludzie, i to mimo pogarszającej się sytuacji ekologicznej (a może własnie z tego powodu) nie przestawali się mnożyć." Kilka stron dalej czytamy jednak: "Z piętra wyżej dochodziły stłumione regularne odgłosy. Tradycyjny seks, dziś już rzadkość." To jak się mnożyli? Przegapiłem informację o zapłodnieniach invitro?

No i wreszcie lubię jak książka da do myślenia. A ta zaskakująco dała do myślenia o googlu. Mam znajomego, który absolutnie nie wyśle mi żadnego maila na gmailowy adres. Bo google to czyta. Kto czyta? Kto ma czas śledzić maile kogoś tak nieważnego jak ja? AI jeszcze nie istnieją, a by śledzić każdego trzeba by zatrudnić armię. Która tez najlepiej byłoby jakoś kontrolować. Kim?
Tak okrężną drogą zmierzam do Rafałowej koncepcji podglądania każdego obywatela, przechwytywania jego widoku z oczu. OK, świat Marsa to daleka przyszłość i fantastyka w końcu, więc tam obawy takie są uprawnione. Ale chyba przebija przez nie jakiś lęk autora. O ile do sprofilowanych reklam wyrażam pełną zgodę - idzie to już w tym kierunku, to w szpiegowanie obywateli na masową skalę nie uwierzę. W naszej skrzeczącej rzeczywistości nie miałby kto tego robić.

Słyszałem też, że to książka poskładana ze znanych już klocków-schematów. OK, ciężko już w naszych czasach o totalną oryginalność. Ba, przy powieści idei, nie jest chyba ona nawet potrzebna. Jeden tylko schemat sprawił, że na koniec poczułem ukłucie zawodu. Chodzi mi o znienawidzony przeze mnie motyw wyjaśnień złego trzymającego na muszce dobrego i przed śmiercią klarującego mu całą sytuację. Ała. Zabolało.

Napisałem "złego". Ale czy na pewno? "Mars" jest pod pewnym względem bardzo prawdziwą opowieścią. Jak w życiu - rzadko kiedy ktoś jest ewidentnie zły, czy dobry. I wszelkie moralne oceny mogą zmieniac się z czasem. Wizjoner może pomylić się i spowodować katastrofę. Poczciwa osoba może dać sie omamić niebezpiecznej idei, lub zejść z drogi prawdy w imię bezpiecznego życia, bez zmartwień. No i pewne rzeczy, jak projekt Minority po prostu dzieją się.
I jeszcze jedna prawdziwa nuta w "Marsie". Szczególnie dobrze widoczna w części z Jarredem, gdzie właściwie nie wiadomo na którym problemie się skupić. Na tajemnicy grobów czy na problemach z realnością świata. Bo też i w życiu rzadko kiedy mamy jeden problem na raz. Zwykle jest ich kilka, zazębiają się, wpływają na siebie. Szacunek dla autora, który potrafił to oddać.

Podsumowując: mogę tylko żałować że nie przeczytałem "Marsa" wcześniej. I jeśli Wy jeszcze nie czytaliście - marsz do lektury.

Bliżej świata - Pentagon Channel

2010-05-24T22:15:00.003+02:00

To wina szwagra, który kiedyś pokazał mi, jak zainstalować na dekoderze polsatu liczbowego więcej kanałów. No to mam ich teraz coś około tysiąca, i w cyklu "Bliżej świata" nawiązującym do pamiętnego programu telewizyjnego przedstawiającego wyposzczonej polskiej widowni kolorowe obrazki z satelity, będę przedstawiać co bardziej smakowite/odczapowe/przerażające programy. Jeśli pojawi się wpis o jakimś programie o modzie, będzie to oznaczało koniec cyklu, zgodnie z tradycją.

No to na pierwszy ogień idzie Pentagon Channel.
Ostatni raz widziałem pana w mundurze prowadzącego program, jak na ulicy kolo komisariatu płonęły koksowniki i stał pojazd opancerzony typu SKOT, a jak się zasiedzieliśmy u babci, to trzeba było wracać bocznymi uliczkami pod lasem.
Więc jak widzicie, konotacje nienajlepsze. Tym bardziej, że zaobserwowani prezenterzy byli dość sztywni, choć chyba nie chcieli tacy być.
Zaobserwowany program to, jak widać, Today's Air Force czyli
Weekly 30 minute newscast includes timely, topical news and information items that are relevant, valuable and useful to people interested in United States Air Force, its people, its programs and its military missions.

Ja jednak poczekam na The Grill Sergeants, a Pentagon Channel original program, is a weekly, half-hour cooking show featuring some of the military's top chefs as they guide viewers through step-by-step menu preparation, along with important nutrition and food safety tips.

W labiryncie sensu, na rubieżach zrozumienia

2010-05-24T17:47:00.000+02:00

Szybki rzut oka na panel "Realizacja planu 2010" pokazuje, że nie mam w tym roku dobrego tempa czytelniczego. Przeczytałem jednak, idąc jednym ciągiem, trylogię Jeffreya Forda. I do tej pory nie napisałem o niej ani słowa. Dlaczego?

Gdyby ktoś zapytał mnie: warto to czytać? odpowiedziałbym bez zastanawiania, że warto. I modliłbym się, bym nie musiał tłumaczyć dlaczego warto.
Krótko po lekturze ostatniego tomu oświadczyłem w rozmowie z Agrafkiem - "Jestem tak głupi jak na początku". "To napisz o tym" - odpowiedział. Tylko jak tu napisać, że się nie wie co napisać?

Wybaczcie wiec chaotyczność tej notki. Spróbuję po prostu poskładać luźne myśli dotyczące tych książek, pałętające mi się po głowie.

Książki nie są zbyt obszerne, nawet miałem taką złość, że w sumie po co jest ich aż trzy, to spokojnie (objętościowo) mogłaby być jedna powieść. Jednak w miarę czytania okazywało się, że choć są częścią większej całości, są zupełnie inne.
Każda z nich dzieje się na innym poziomie rzeczywistości. "Fizjonomika" to świat realny (przynajmniej dla głównego bohatera, bo ja ciągle miałem wrażenie, że całe Dobrze skonstruowane Miasto i reszta świata sa tylko wytworem umysłu, co poniekąd jest prawdą...), "W labiryncie pamięci" to dla Cleya świat nierealny, świat umysłu Drachtona Nadolnego, który z racji przeżywanych tam uczuć, jest dla niego chyba bardziej rzeczywisty niż prawdziwy. A na pewno atrakcyjniejszy. I na koniec "Rubieże", w których realnośc opisywanych zdarzeń stoi pod wielkim znakiem zapytania.
Nie wiem, czy trylogia Forda to owo mityczne "new weird". Jeżeli ktoś tak to szufladkuje i wrzuca tam też "Lód" Dukaja, to ja przestaje pojmować ideę szufladek. Powieści Forda są bardzo surowe, brak tu rozbuchanych opisów, dogłębnej kreacji świata w najdrobniejszym detalu. Świat Dobrze skonstruowanego Miasta, labirynt pamięci Drachtona i rubieże odmalowane są surową kreską, dającą pole do popisu dla wyobraźni czytelnika. Te światy stwarzają się w głowie, i mam wrażenie, że z upływem czasu pozostają w pamięci głębiej, odciskają się mocniej niż opisywana w szczegółach lodowa rzeczywistość Dukaja.
Odnalazłem tez w świecie Cleya pewne podobieństwo do dwóch światów stworzonych przez KTLa - w opowiadaniach "Wieża imion" i "Podziemna rzeka". Tak tam, jaki tu odnosiłem mocne wrażenie, że przedstawiony świat jest jedynie )albo aż) teoretycznym konstruktem niosącym określona treść. Takim miejscem idei zawieszonym w niebycie. Wyraża się to w odczuciu, ze nic poza przedstawioną scenerią nie istnieje, jest tu pewna umowność, teatralność. Choć może to się wydawać sztuczne - nie jest tak. Taki świat czuje mocniej, jakby stał w świetle reflektora, jakby można go było obejrzeć z każdej strony.

No i popłynąłem w nieczytelne dygresje. Czas więc kończyć, ów złożony samemu sobie dowód, że nie potrafię pisać o książkach.
Nie zrażajcie się tym i przeczytajcie trylogie Forda.

Zagadka

2010-05-20T14:25:00.001+02:00

Co to jest?

Uroki pamięci

2010-05-12T00:16:00.000+02:00

Kilka dni temu syn koleżanki z pracy zjawił się w jej biurze udając się na maturę (angielski ustny). Byłem tam i ja i nie mogłem sobie odmówić przyjemności wykopania młodego człowieka przez drzwi na korytarz i na szczęście. Oczywiście mama była pierwsza, ale nie wykopała go przez próg, musiałem więc poprawić. Na dodatek kopniak obcej osoby przynosi więcej szczęścia.
Wytłumaczyłem to zdziwionej koleżance opowiadając jej historię, jak to mój starszy brat został wykopany za drzwi gdy przyszedł wiele lat temu przed swoją maturą do pracy mamy. Wykopała go młoda pani doktor ginekolog, która chyba była tam pierwszy dzień w pracy (dzieje się to w przychodni).
I niby wszystko ok, ale opowiadam mojej mamie później przez telefon, o tym jak to opowiedziałam koleżance całą sytuację wykopania brata za drzwi, a mama na to "Ale przecież ciebie przy tym nie było..."
Zdębiałem. Jak to - nie było? Przecież ja tę scenę widzę w pamięci bardzo dokładnie: wręcz mogę przywołać wyrazy twarzy każdej z osób.
Siedziałem i myślałem, długo. I doszedłem do wniosku - fakt, nie było mnie tam. Ja też znam to z opowieści.
Ale znam też brata, no i mamę i nawet ową panią doktor znam jako-tako. I zastanawiam się jak nieprzewidywalnym urządzeniem (i genialnym i strasznym) jest mózg. Bo on dla mnie wyreżyserował tę scenkę, scenografia znana, osoby i ich reakcje, mimika - znane. No to do dzieła! Opowieść wielokrotnie powtarzana została "nakręcona". Tak wiernie, że wziąłem ją za swoją.

Pytanie - ile jeszcze mam takich "wspomnień"? Przy jakich wydarzeniach tak naprawdę nie byłem? Ile z nich dotyczy osób, których już nie spotkam, i nie będę w stanie ich zweryfikować?
No więc pocałowałem w przedszkolu pewną Magdę za fortepianem, czy nie? Na pewno chciałem. Na pewno wielokrotnie opowiadałem, że to zrobiłem. Mam w pamięci jakieś urywane wspomnienia, świadczące, że tak. Ale czy na pewno?
W liceum, rozstając się z pewną Darią (będąc przez nią rzuconym) rzeczywiście udało mi się powiedzieć wszystko to co chciałem jej powiedzieć w odpowiednim momencie, a nie po fakcie, jak to zwykle u mnie bywa? Czy może litościwa pamieć wyreżyserowała dla mnie taką scenę na pocieszenie?

Takich ( i innych) pytanie mógłbym stawiać sobie mnóstwo. Nie ma na nie odpowiedzi. Trochę to przerażające.

Czasami

2010-04-30T13:52:00.000+02:00

Czasami jedyną rzeczą którą można zrobić, jest zachować pełne pokory milczenie.

Syndrom KTLa

2010-04-25T13:15:00.000+02:00

Właśnie skończyłem czytać kolejną książkę. Odkładając ją na półkę część świadomości głowiła się jak mądrze napisać o niej kilka słów, a pozostała część już szukała na półce kolejnej ofiary czytelniczego nałogu.
Z głębi wypłynął jednak lekki wyrzut sumienia "Chłopie, w tym roku, nie przeczytałeś jeszcze ŻADNEGO numeru Nowej Fantastyki!". No nie, faktycznie. Wziąłem do ręki numer kwietniowy, i znowu odbiłem się od paskudnej okładki oraz od wspomnień wydarzeń na forum NF.
Po prostu nie mogę. Tak jak czytać prozy KTLa nie mogę. Osobowość twórcy, zbyt mocno manifestowana i zbyt odległa od mojej wizji człowieka, którego warto słuchać, przesłania mi dzieło.
Wiem, że to źle. Wiem, że coś tracę. Jednak nie mogę. No po prostu nie mogę.

I tyle.

Synestezja

2010-04-22T00:08:00.000+02:00

Nie kupiłem i już sie nie dowiem jak pachnie kolor fioletowy.
A poza tym dochodzę do ogólnego wniosku, że nie mam nic do powiedzenia.

Internet ukradli

2010-04-20T12:05:00.002+02:00

I nadal się nie znalazł

Bydgoska Szkoła Reklamy

2010-04-16T00:46:00.001+02:00

High School Cat

2010-04-07T07:22:00.001+02:00

Mój kot zaczyna mnie przerażać. On tak śpi. Nawet kilkakrotny flesz go nie obudził.

Złoty poranek

2010-04-02T12:49:00.000+02:00

Są takie poranki (czasami i wieczory), własnie złote, choc niekoniecznie kolorem. Kiedy wychodząc z domu uderza mnie niezwykła ostrość widzenia, niezwykła przejrzystość i czystość. Kiedy wszystko wydaje się być (jest!) mocno, naprawdę, właściwie, na swoim miejscu, tak jak być powinno. Kiedy ptak odzywa się w odpowiednim momencie, wiatr powiewa właśnie w chwili, gdy skóra chce go poczuć. Prawie spóźniam sie wtedy do pracy, bo nie mogę nie stanąć i nie zapatrzeć się, chłonąc tę czystość. I jeszcze chwilę dłużej czuć, że możn być jej częścią. Ech... złudzenia złotego poranka.

Kulawa

2010-03-30T18:59:00.000+02:00

Rzeka Kulawa i jej dolina. Czasami dobrze jest być w pracy.

Bociek

2010-03-27T18:24:00.001+01:00

Bociek przyleciał, może tylko odpoczywał, może przyleciał do kota. Tak sobie to tłumaczę.

Znowu zima

2010-03-05T06:59:00.001+01:00

-9 rano

Taka sobie bajeczka

2010-02-11T10:17:00.000+01:00

Tego dnia z biura kierownika Domu Kultury w Fantazjowicach Nowych z trzaskiem drzwi i wesołą pieśnią na ustach wyszedł znany, acz niedoceniany twórca Prawandowski. Kaowiec Jeżyna minął go na korytarzu i aż przystanął ze zdziwienia. Prawandowski tutaj? Czyżby dwuletni okres kary, nałożonej przez poprzednie kierownictwo ośrodka właśnie się skończył?

Nie dane było mu dłużej zadumać się nad tym faktem i jego możliwymi implikacjami, bo drzwi kierownika otworzyły sie znowu.

-o, Jeżyna, właśnie miałem iść do was. Wchodźcie, wchodźcie - kierownik szerokim gestem zagarnął zdumionego Jeżynę do środka.

-Siadajcie Jeżyna, siadajcie.

Kaowiec usiadł i zapatrzył się na szeroka donicę z Deschampsia flexuosa, ulubioną roślinką nowego kierownika ośrodka.

-Powiem krótko Jeżyna. Nie jesteśmy zadowoleni z działania niektórych podległych wam oddziałów naszego ośrodka.

Serce wątłego kaowca na chwilę zamarło. Powróciło widmo zwolnienia prześladujące go odkąd poprzedni kierownik odszedł tworzyć nowy, lepszy ośrodek kultury w sąsiednim powiecie.

-Czy... czy chodzi o dział kulturalno - oświatowy, panie kierowniku? - zdołał wydusić przez ściśnięte gardło.

-Nie, nieee... no co wy? Chodzi o tę dyskotekę przy ośrodku.

Kierownik stanął przy oknie i zapatrzył się w siną dal.

-Dzwonili z centrali, że są skargi. Co tam właściwie się dzieje? Ja nie mam czasu ani ochoty pojawiać się na tych imprezach, ale wy, jako odpowiedzialni za tę tancbudę chyba wiecie?

-Ja tez tam nie bywam, raczej z obowiązku, czasami. Bo generalnie to wole inna muzykę i chodzę do innego lokalu.

-No ale służbowo to chyba jednak tam bywacie, co?

-No tak, tak, służbowo, bywam, tak... - zestresowany Jeżyna mruczał coraz ciszej.

-No i właśnie. Więc ja wam powiem Jeżyna, co zrobicie. Bo widzicie, ja tam sobie poszedłem. I co widzę? Szarość, nuda i ogólne niezadowolenie imprezowiczów. A jak jest niezadowolenie, to potem zaczynają się, donosy, że nie dbamy, nie szanujemy, że się nie interesujemy. Ludzie chcą rozrywki, chcą żeby coś się działo. No i chcą kogoś znanego.

-Czy ma pan na myśli... Prawandowskiego? - Jeżyna odważył się wejść kierownikowi w słowo.

-Tak, właśnie tak. Prawandowski to wysokiej klasy artysta. On nam tę dyskotekę odnowi. Jak zobaczyłem te szare ściany... On je ubarwi swoim dziełem.

-Ale panie kierowniku, to właśnie po ostatnim happeningu Prawandowskiego przed dwoma laty dyskotekę opuściło kilku etatowych wodzirejów, a my, no musieliśmy odmalować lokal. Z braku środków - na szaro. Tylko taka farba była dostępna.

-Juz wy się tym Jeżyna nie martwcie. Będzie dobrze, będzie kolorowo, będzie artystyczny ferment. - kierownik rzucił mu ostre spojrzenie - Chyba, ze macie lepszy pomysł jak SAMEMU uzdrowić sytuację?

- Nie nie... To chyba... dobry pomysł...

-No, to się cieszę, ze się rozumiemy. I wiecie, nie martwcie się tak. Prawandowski bardzo chce u nas etat, więc mamy go pod kontrolą.

Jeżyna zaczął zbierać się do wyjścia.

-Acha, Jeżyna. Jedno pytanie: te wentylatory pod sufitem to działają? Prawandowski pytał. Chce je jakoś wykorzystać w tym happeningu.

-Działają, tak, Tylko trzeba mu dać klucze od sterowni. Nie wiem co nasz dochodzący stróż na to powie, strasznie nie lubi jak ktoś mu się tam kręci.

-Stróż, ten mąciwoda? Nie przejmować się nim Jeżyna, dać klucze Prawandowskim.

-Tak jest panie kierowniku.

-*-

Cotygodniowa dyskoteka zgromadziła przeciętną liczbę imprezowiczów. Ani mniej ani więcej niz zwykle. Jeżyna obserwował rozwój imprezy ze swojej kanciapy.

-Wróciłem! - przez salę przetoczył się ryk Prawandowskiego. Muzyka umilkła, imprezowicze zamarli w tańcu.

-Światła na mnie! - ryczał dalej artysta - Wentylatory w ruch! Niech wiruje i kręci się kręci w dzikim szale tancbuda! WRÓCIŁEM!!

Pomimo, ze starał sie skulić za swoim biurkiem, ktoś jednak przez szybę dostrzegł Jeżynę. Kilka osób pokazało go sobie palcami, naradzili się i przyszli do kanciapy. Jeżyna znał kilkoro z nich. Ciemnoleski, Wiśniewska, Czerwiec i kilku innych nieznanych z nazwiska. No i ten mąciwoda stróż od siedmiu boleści.

-Panie Jeżyna, co to ma znaczyć? Co ten facet tu robi? Znowu ma popsuć zabawę? Nie pamięta pan co się stało ostatnio?

-Co się czepiacie! - Jeżynie momentalnie skoczyło ciśnienie - decyzja kierownictwa ośrodka Prawandowski może uczestniczyć w imprezach i wykorzystywać lokal do happeningów twórczych. To nasz lokal i to my decydujemy co się tu dzieje!

Nawet jeśli chciał powiedzieć coś więcej, przeszkodziły mu krzyki z sali. Przez szybę zobaczył Prawandowskiego rzucającego czymś w wentylator. Ludzie uciekali w popłochu, ktoś próbował go powstrzymać, wywiązała się bójka. Jeżyna westchnął i wyszedł na salę.

Uderzyła go fala smrodu. Prawandowski stał nadal pod wentylatorem i radośnie rzucał w nie gównami.

-Patrz Jeżyna! To jest SZTUKA, to są emocje! Patrz i ucz się!

Na ścianach lokalu pojawiły sie sylwetki. Jak cienie ludzi po wybuchu bomby atomowej. "Pacykarz nie artysta" pomyślał Jeżyna.

Do kaowca podeszli ochlapani gównem imprezowicze. "Teraz to dopiero będzie pomyślał i nawet przez chwilę chciał stanąć po ich stronie, ale potem przypomniała mu sie sterta niezapłaconych rachunków, długa lista niekupionych ciągle książek, no i ten wyjazd ze znajomymi w czasie urlopu. Gdy obrócił oko swej jaźni z wnętrza na salę, wzburzenie sięgało juz zenitu.

-Cisza! - krzyknął i tupnął nóżką. - O co macie pretensje? Mogliście przecież założyć jakieś peleryny! A że śmierdzi? A może są tutaj tacy którym to się podoba! O tym nie pomyśleliście, co?

-Ja to pierdolę - powiedział stróż i cisnął miotłę w kąt. - Są inne światy i słońca nad nimi.

Ja podziękuję

2010-02-01T00:26:00.001+01:00

Dostałem maila od Andrzeja Zimniaka. Drugi raz miałbym być elektorem Nagrody im. Żuławskiego. Ale podziękuję. Wystarczy mi wyrzutów sumienia po poprzednim głosowaniu. Tak, powinienem był już w zeszłym roku zrezygnować. Nie nadążam za polską fantastyką. I wcale nie chcę nadążać. Szybkie przejrzenie listy opublikowanych książek - przeczytać chciałbym kilka. Z czego przeczytam kilka minus trochę. Z czego to co zostanie to pewnie nawet nie w tym roku. Więc jak w tytule.

Kot i komp

2010-02-01T00:13:00.002+01:00

Ostatnimi czasy ulubione miejsce Kocioła do spania.

Co tam panie w fantastyce?

2010-01-29T21:06:00.001+01:00

Koty zaokienne

2010-01-29T21:02:00.001+01:00

Przyciąga je nagrzany słońcem ciemnobrązowy parapet, ciepło ulatniające się z domu oraz bardzo duże prawdopodobieństwo nakarmienia przez lokatorów z tej strony szyby.

Zima

2010-01-19T12:19:00.000+01:00

Niestety, czasami się nie kończy wiosną.

Las

2010-01-04T12:02:00.001+01:00

Przedwczesne spełnienie 2

2010-01-02T20:03:00.000+01:00

Nie mogę znaleźć dobrego tytułu dla tego co chcę napisać, więc posiłkuję się poprzednim. Też pasuje. Post jednak będzie o czyms innym.

Agrafek nakopie mi do tyłka i będzie miał rację.
Ale od początku.
W czasie swojej u nas wizyty Agrafek i ja uratowaliśmy małego kotka spod sterty desek. CZarny jak sam diabeł kociak miał zostać u nas w domu. Agrafek mówił: kota trzeba odrobaczyć. OK. Tylko, że kot nie został, wrócił do swojej kociej mamy. Przyszedł lisopad i zjawił się w naszym domu kot znany już z tego bloga. Kot zwany Luceriną albo po prostu Kotem lub Kociołem. Przybył dramatycznie. Jednego dnia zjawiły się na naszym balkonie dwa małe kotki, dostały jeś i pić i poszły sobie. Na drugi dzień rano jeden leżał martwy pod balkonowymi drzwiami, a drugi siedził przy nim. Został złapany, oswojony, przygarnięty. I dochodzimy do przedwczesnego spełnienia. Bo juz się rozgrzeszyłem, zrobiłem cos dobrego, uratowaliśmy kotka, daliśmy mu dom. Zapomniałem, że ratując czyjeś zycie, bierze się za nie odpowiedzialność. Trzeba o nie zadbać. Jakoś wyleciało mi z głowy to odrobaczanie. Teraz kot jest chory. Biegunka, rzyganie i robaki w tym wszystkim.
To nie koniec. Trzeba się było zainteresować. Trzeba było poczytać w sieci, jak mówił Agrafek. Powłazić na fora. Wtedy bym się dowiedział, że kocie robaki sa groźne dla ludzi, zwłaszcza dla dzieci.
Stało się. Wstyd, złośc, nerwy. Wszystko przez zbyt wczesne samozadowolenie. Nigdy nie jesteśmy tak dobrzy, jak moglibyśmy być.
Cholera.

Przedwczesne spełnienie

2009-12-31T08:56:00.000+01:00

Choć to zwykle nasza wina, to tym razem wina Agrafka, że powstaje ten wpis. Miał być o czymś innym. Ale bedzie o przedwczesnym spełnieniu. I nie oczekujcie pikantnych szczegółów pożycia małżeńskiego.

Prowadzenie bloga i spowiedź mają ze sobą coś wspólnego. Jedno i drugie służy wyrzuceniu z siebie pewnych rzeczy. Jedno i drugie wymaga (według mnie i nauki kościoła) przygotowania.
Pisanie bloga bez przygotowania sobie w głowie tego co chce się powiedzieć prowadzi (zwykle, w moim przypadku) do napisania czegoś nieprzemyślanego, za co potem mi wstyd, albo głupio. Więc układam sobie wszystko w głowie najpierw. Konstruuję soczyste zdania, trafne porównania i szukam przykładów z życia. Zabiera mi to trochę czasu, ale kończę taką goń myślową z poczuciem spełnienia. Przedwczesnego, bo trzeba jeszcze to napisać, a tu sił już brak.
I podobnie rachunek sumienia przed spowiedzią. Już samo powiedzenie sobie: robię źle, znowu robię źle, nic się nie zmienia, jest wystarczająco bolesne. Dobieranie słów, by wszelkie rozterki dokładnie spowiednikowi wyjaśnić (a jest ich masa zwykle), układanie spowiedzi w głowie, już pełni jej rolę. Ja głównie wtedy odczuwam katharsis. Przy spowiedzi to już tylko nerwy zostają.

Być może dlatego właśnie tak rzadko pisze coś w blogu i tak rzadko się spowiadam.
Uff... zrzuciłem to z siebie.

Wielkie halo z rodzimą gwiazdą

2009-12-30T22:07:00.000+01:00

Zaobserwowane 30122009 około 9.00, droga wojewódzka 235 miejscowość Zalesie, 4 km na północ od Brus.

Zakup roku

2009-12-30T21:58:00.002+01:00

Trzeba dokłądnie czytać opisy aukcji na allegro i nie podniecać się pierwszym napotkanym kranem zimnowodnym na pół cala. Oczywiście na zdjęciu byl zwykły, w kolorze srebrnym. Ja zrobiłem szybkie "kup teraz" i oto jestem posiadaczem pięknego kraniku w kolorze mosiądzu. Na ale przynajmniej nie cieknie i po odkręceniu daje się zakręcić, w przeciwieństwie do poprzednika.

Pociesza mnie myśl, że mosiądz z wiekiem zielenieje...

Mały Picasso

2009-12-28T10:21:00.001+01:00

Portret mamy w wykonaniu Marty

Dziś sam jestem dziadkiem...

2009-12-16T21:50:00.000+01:00

Można to nazwać także wiernością

Zima!

2009-12-14T10:05:00.001+01:00

Przyszła...

Test

2009-12-12T23:49:00.001+01:00

Test nowej komórki

Najleepsze dla mężczyYyznyyy

2009-11-24T17:31:00.001+01:00

Równouprawnienie bez granic!

Chuck i zwiazane z nim przemyślenia

2009-11-21T17:47:00.000+01:00

Skończyliśmy z małżonką oglądać serial "Chuck". Świetna rozrywka, szkoda że żadna nasza telewizja tego nie pokazuje, a empik daje zaporową cenę na dvd.
Z tęsknoty za serialem podążyliśmy w głąb sieci by dowiedzieć się czegoś o aktorach, odtwórcach głównych ról. A to dlatego, iż wcale ich nie znaliśmy. Naliczyłem w serialu 3 znane twarze: Scotta Bakula, Chevy Chase i gościu co grał kapłana Imhotepa w Mumii (ale nie pamiętam jak się nazywał). Cała reszta to dla nas nowe twarze. I jak się okazuje z wyników poszukiwań w sieci, nic dziwnego, bo ich aktorskie kariery nie są oszałamiające. Jednak do gry żadnego z nich nie można mieć zastrzeżeń. Właściwie będąc widzem wcale nie zastanawiam się nad grą, po prostu się ich ogląda. Są 100 %-owo wirygodni. A to nie są aktorzy z pierwszych, ani nawet drugich stron gazet. A jednak potrafią stworzonymi kreacjami zauroczyć.
I teraz wróćmy do Polski. U nas nawet uznane sławy potrafią zagrać sztucznie. Za przykład weźmy Olbrychskiego we Wiedźminie. Ten facet powinien umieć zagrać wszystko i wszędzie. A nie zagrał dobrze, oj nie... Skąd to się bierze? Skąd ten dysonans pomiędzy rangą aktora a jakością jego gry, tu i tam? Biorę dowolny amerykański serial i nie widzę tam "sztucznej" gry. Biorę polski i jakże często zęby zgrzytają i scyzoryk się w kieszeni otwiera. Dlaczego?
Może winne jest nauczanie aktorstwa? Może ten etos artysty, który jak mi się wydaje, jest polskiej szkole aktorstwa zaszczepiany, nie pozwala dobrze grać w rozrywkowych przedsięwzięciach? Efektem tego jest nadęcie i obrażona mina tuzów aktorstwa oraz żałosna amatorszczyzna mjakmiłościowych naturszczyków.
Miałem duże nadzieje, że tefałenowy "Naznaczony" coś tu zmieni. Ale i tu odstrasza drętwa gra.
Pozostaje oglądać seriale z importu. Niestety.

Kociołek

2009-11-20T15:20:00.001+01:00

Ma za dobrze. Zdecydowanie.

Takie miejsce

2009-11-12T11:56:00.000+01:00

Ileż to razy łapię się w myślach na idealizowaniu miejsc w których mnie nie ma. Jak pieknie musi być w Norwegii, myslę sobie dumając nad przyszłoroczną wycieczką. Jak wspaniałe muszą być wzgórza Anglii, jak...
Aż tu trafiam na zdjecie z wycieczki na Kretę. Przypomniałem sobie te moknące w upierdliwej mżawce owce na końcu nadłuzszego wąwozu w Europie, tę kompletną beznadzieję, otępienie na ich pyskach. Zrujnowane domy, których mieszkańcy od czasu wojny nie odbudowali. I jakoś raźniej mi sie patrzy na moją krzywą wioseczkę, szare domy, śmieszny sklepik GS, błotnistą drogę i brak chodnika.

Kolory jesieni

2009-11-03T07:19:00.001+01:00

Wynik spacerku z aparatem.

Lis śliwkarz

2009-11-02T14:08:00.000+01:00

Może nie jest najlepiej widoczny, ale to jedyne posiadane przeze mnie zdjęcie lisa-śliwkarza.
Lis ten zamieszkał w moim ogródku w czasie urlopu i nieobecności wakacyjnej, czując się tam dobrze i bezkarnie. Żywił się śliwkami opadającymi z drzewa, co potwierdziły obserwacje sąsiadów oraz wielkie ilości pestek pod drzewem. Przyczynił się do tajemniczego pojawienia się jabłek na terenie mojego ogródka, choć jabłoń tam nie rośnie. Do jabłek przyznał się sąsiad - rzucał nimi w lisa-śliwkarza, co ten wykorzystywał porywając jabłka i konsumując je, choć niecałkowicie.
Lis ten zwany jest przez innych mieszkańców osiedla lisem-laczkarzem, gdyż innym jego hobby jest wynoszenie laczków pozostawianych przy drzwiach balkonowych. Czasami udawało się je znaleźć jednak już w stanie wskazującym na intensywne zużycie. Paszczą.
Lubię mysleć, że jestem uczestnikiem dziejowych wydarzeń. W końcu pies i kot też kiedyś zaczęły niesmiało podchodzić do ludzi. Pewnie niektórzy się ich bali, przepędzali, inni - jak ja - byli zaciekawieni, o co temu zwierzu chodzi.
A moze to w ogóle ewolucyjna wolta i rudy psowaty przestawia się na wegetarianizm/wszystkożerność?

Tak czy inaczej, fajnie jest mieć lisa za oknem.

Skąd wziął się Yoda

2009-10-23T00:56:00.001+02:00

Wróciwszy po wielu latach do praktykowania aikido, a może lepiej powiedzieć - rozpocząwszy po latach ponownie praktykowanie aikido, zacząłem grzebać po youtube w poszukiwaniu materiałów szkoleniowych i znalazłem powyższy film.

I nie mogę oprzeć się wrażeniu, że twórcy postaci Yody mocno wzorowali się na O'Sensei

Kot

2009-10-12T23:02:00.002+02:00

Na razie bez imienia. Jakieś pomysły?
Acha, nie wiem: kot to czy kotka.

Psia kupa vs. flaga narodowa

2009-08-27T08:19:00.001+02:00

Znalazłem dzisiaj z rana taki kąsek w sieci

Telewizja TVN nie znieważyła symbolu narodowego
poprzez wkładanie miniatur polskich flag w atrapy
psich kup - orzekł w środę stołeczny sąd gospodarczy.
Tym samym sąd uchylił decyzję przewodniczącego Krajowej
Rady Radiofonii i Telewizji, który nałożył za to na TVN
ponad 470 tys. zł kary.

Sprawa dotyczyła jednego z odcinków programu "Kuba Wojewódzki",
wyemitowanego przez stację w marcu 2008 roku. W trakcie programu
gospodarz i jego goście wtykali miniaturki biało-czerwonych flag
w atrapy psich odchodów. Uczestnicy tłumaczyli potem m.in.,
że był to happening, mający uświadomić problem zanieczyszczenia
polskich ulic

Ot, news. Niby nic. Ale licho mnie podkusiło i poczytałem pełne oburzenia komentarze pod spodem.

Nie widziałem rzeczonego programu, bo Kuby Wojewódzkiego nie lubię i nie oglądam.
Ale...
Polska flaga w psich kupach ludzi oburza. Symbol, świętość itp itd.
A mnie oburza, że będąc Polakiem, którego ta flaga między innymi symbolizuje, sam jestem zmuszony nie raz utkwić w psiej kupie. Własnie dlatego, że Polacy, których ta flaga symbolizuje, tak szanują ten kraj, który ta flaga symbolizuje. Że nawet i kombatant, co za tę flagę walczył, wyprowadzi swojego czworonożnego przyjaciela przed dom by zrobił ową kupkę w którą potem wdepnę. Że ta pani co robi karierę, bo żyje w wolnym kraju, któremu tamten kombatant wywalczył wolność, wyprowadzi pieska przed blok, i czasu nie ma by posprzątać i ten piesek zrobi kupę w którą wdepnę. Można by tak długo...
Ja Polak, odwiedzający czasami duże miasto miasto muszę omijać, uważać, by nie wdepnąć, by gdy wejdę potem do autobusu nie śmierdzieć spod buta.

Można powiedzieć - skala nieporównywalna. Tu flaga, symbol narodowy, a tu - tylko psia kupa. A ja odpowiem, że dla wielu ta psia kupa to symbol Polski. Naszej mentalności. Olewactwa i tumiwisizmu.

W związku z czym polską flagę w psiej kupie mam za uzasadnioną.

emailem z ... jamendo

2009-08-24T17:54:00.000+02:00

Nie będę się rozpisywać. Posłuchajcie jakie albumy nagrywa się poza muzycznymi koncernami, bez kompromisów i lizania dupy. A na dodatek można go mieć za darmo.

Jamendo odkryte dzięki Harkonnenowi

Fauna i flora (1)

2009-08-21T12:51:00.003+02:00

To wina niewinnego że bobry powracają. Bohaterem dzisiejszego wpisu miał być lis-wegetarianin, ale niewinny przypomniał mi (nieświadomie) że kiedyś rysowałem coś takiego, jak widać powyżej.
I narysowałem znowu. I pewnie jeszcze kilka razy narysuję.

Lis-wegetarianin poczeka.